Ο Σταματης Κραουνάκης, εμβαπτισμένος στην Αριστοφάνους κολυμπήθρα, με την ξεκαρδιστική του όπερα επάνω στο μύθο της Λυσιστράτης πετυχαίνει άλλη μία κορύφωση στο μουσικό του έργο, προερχόμενη ακριβώς από εκείνη την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στον Απόλλωνα και το Διόνυσο, όπως τη βιώσαμε στο λιμπρέτο και τη σκηνοθεσία του το προηγούμενο Σάββατο στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Με ιέρεια κατά του πολέμου τη Λένα Ουζουνίδου, ο Σταμάτης Κραουνάκης- όπως συμβαίνει πάντοτε με τις εκλεκτές διασκευές- διατήρησε τους πυρήνες του αριστοφανικού κειμένου (είσοδος Λυσιστράτης-όρκος-αγώνας λόγων με Πρόβουλο, η σημαντικότατη σκηνή για την παγκόσμια δραματουργία Κινησία και Μυρίνης) και το επικοινώνησε με έναν σύγχρονο λόγο (στην ίδια κατεύθυνση και η σκηνογραφία-ενδυματολογία του takis), μακριά από λαϊκίστικες κορώνες που θαμπώνουν μονάχα στιγμιαία το θεατή.

Αυτό το λιμπρέτο κουβαλάει όλη τη διαχρονία της ελληνικής γλώσσας, το ιδίωμα του έργου του Κραουνάκη και μια βαθιά γνώση της ιστορίας της όπερας, που όμως δεν επιδεικνύει ποτέ φιλάρεσκα τον εαυτό της. Πως να ξεχάσεις τον Χριστόφορο Σταμπόγλη ως Πρόβουλο να χτυπάει τη θύρα του ταμείου με τέτοια φωνή: “Τακ τακ τακ τακ. Άνοιξέ μου”. Έπειτα, την ανάδειξη της Σοφίας Κουνιά (Κλεονίκη) – που τόσο μάς τρόμαξε στην “Σπασμένη Φλέβα” του Γιάννη Οικονομίδη- σε μια κωμική ηθοποιό με το δικό της ταμπεραμέντο, τον αμίμητο Κώστα Βενετσάνο σε…ζωντανή σύνδεση από το κανάλι της Ακρόπολης αλλά και ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα ζεύγη Κινησία-Μυρίνης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, από τον Χρήστο Γεροντίδη (συνοδεία του πατινιού του!) και τη Στέλλα Κρούσκα.