Η γαλλοκυπριακή ταινία «La Croix (Crossroads)» του Κινέζου σκηνοθέτη Hu Xueyang παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Bridges International Film Festival που πραγματοποιείται στην Κόρινθος από τις 19-25 Οκτωβρίου 2026. Πρόκειται για ένα έργο που διηγείται οκτώ ιστορίες στο Παρίσι και εξερευνά τις διασταυρώσεις της μοίρας, της αγάπης και της λύτρωσης.

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου (CYIFF), όπου τιμήθηκε με το CYIFF 2026 Special Festival Award. Ο τίτλος της, «La Croix», παραπέμπει ταυτόχρονα στα σταυροδρόμια του Παρισιού και στο σύμβολο του Σταυρού· το κινεζικό της όνομα, 交错, σημαίνει «διασταυρώνομαι, δια-πλέκομαι» και αποτυπώνει το πλέγμα των ανθρώπινων μονοπατιών και πεπρωμένων.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Hu Xueyang μιλά για τον πόνο και τις κοινές ανθρώπινες μοίρες που διατρέχουν το φιλμ, για τη γέννηση της αφηγηματικής του δομής, για τη δημιουργία στην Ευρώπη και για τη φιλοσοφία του γύρω από την υποκριτική και τη σκηνοθεσία.

Days of Art in Greece: Ο νόστος, ο πόνος και η κοινή ανθρώπινη μοίρα είναι αρχετυπικά θέματα που συναντά κανείς στην ταινία σας. Με ποιον τρόπο σας έφεραν πιο κοντά με τους παραγωγούς και τους ηθοποιούς του φιλμ σας;

Hu Xueyang: Ο πόνος και οι τύχες που βιώνουν οι χαρακτήρες της ταινίας δεν ήταν κάτι ξένο ούτε προς εμένα ούτε και προς τους συνεργάτες μου. Έχουμε όλοι βιώσει τον πόνο και τις μοίρες που αντικατοπτρίζονται στο φιλμ. Η μητέρα μου πέθανε σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Εγώ ο ίδιος βρέθηκα εγκλωβισμένος μόνος σε ένα απομονωμένο νησί της Μεσογείου, όπου μου κατασχέθηκε το διαβατήριο και καθυστέρησα, αδυνατώντας να επιστρέψω στην πατρίδα μου. Ένας από τους ηθοποιούς ζει εξόριστος στην Ευρώπη για περισσότερα από τριάντα χρόνια· έφυγε από την πατρίδα του και δεν είδε ξανά τους γονείς του πριν πεθάνουν. Ένας τελευταίος αποχαιρετισμός μέσα σε ένα όνειρο.

D.A.: Η ταινία σας κινείται με ευχέρεια ανάμεσα στο σασπένς και στο δράμα —η σκηνή λίγο πριν την έκρηξη του λεωφορείου παραπέμπει στον Χίτσκοκ— καθώς ξετυλίγει οκτώ ιστορίες. Ποιες είναι οι δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος στο μοντάζ; Είχατε αυτή τη δομή στο μυαλό σας από την αρχή της συγγραφής;

Η.Χ.: Ο θαυμασμός μου για τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και τον Στάνλεϊ Κούμπρικ υπήρξε πάντοτε απεριόριστος. Η πρώτη μου ταινία, Memory of My Childhood, επηρεάστηκε βαθιά από το The Shining του Κούμπρικ. Το 1990 έλαβε Certificate of Merit στα ημιτελικά του 17ου Ετήσιου Διαγωνισμού Φοιτητικών Ταινιών, στην τιμητική κατηγορία ξένων ταινιών. Το «La Croix» ξεκίνησε αρχικά ως ένα project οκτώ ανεξάρτητων ταινιών μικρού μήκους. Ωστόσο, η χρηματοδότηση της παραγωγής διακόπηκε τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια και το project έπρεπε κάθε φορά να ανασταλεί και να ξαναρχίσει. Παραδόξως, αυτές οι διακοπές μου έδωσαν χρόνο να σκεφτώ εμβριθώς το μοντάζ και την αφηγηματική δομή της ταινίας. Τελικά, κατά τη διάρκεια ενός κηρύγματος σε μια εκκλησία του Παρισιού, ένιωσα σαν να έλαβα μια θεία καθοδήγηση. Ξαφνικά, η έμπνευση ήρθε και όλα μπήκαν στη θέση τους. Το αποτέλεσμα είναι η ταινία που βλέπετε σήμερα: ένα έργο που εξερευνά τη λύτρωση και την αγάπη, με μια πολυδιάστατη, μη γραμμική δομή στον χρόνο και στον χώρο, διατηρώντας ωστόσο μια ενιαία αφήγηση, στην οποία οι χαρακτήρες και οι μοίρες τους παραμένουν αλληλένδετοι.

La Croix, dir. Hu Xueyang

D.A.: Προερχόμενος από την κινεζική κινηματογραφική βιομηχανία, τι σας εντυπωσίασε περισσότερο κατά τη διαδικασία παραγωγής μιας ταινίας στην Ευρώπη;

H.X.: Έως τώρα έχω γυρίσει τέσσερις ταινίες στην Ευρώπη. Τρεις έχουν ολοκληρωθεί, ενώ η τέταρτη βρίσκεται ακόμη στο στάδιο του μοντάζ. Το «La Croix» είναι η πρώτη από αυτές τις ευρωπαϊκές ταινίες μου. Πέρασα επίσης σχεδόν δέκα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να γυρίσω εκεί μια αμερικανική ταινία. Η Ευρώπη, όμως, είναι διαφορετική. Πολιτισμικά, η Ευρώπη έχει πολλά κοινά με τη Σαγκάη, την κινεζική πόλη όπου έχω ζήσει. Και οι δύο είναι τόποι όπου διαφορετικές κουλτούρες συναντιούνται και αναμειγνύονται, όπου οι αποικιακές κληρονομιές συναντιούνται με την παραδοσιακή κουλτούρα και όπου ποικίλες επιρροές συνυπάρχουν και δια-πλέκονται. Γι’ αυτό επέλεξα τη λέξη 交错 ως κινεζικό τίτλο της ταινίας «La Croix». Η λέξη αυτή μεταφέρει την ιδέα των διασταυρούμενων, αλληλένδετων μονοπατιών και πεπρωμένων. Η Σαγκάη και η Ευρώπη, και ιδίως το Παρίσι, μου φαίνεται πως έχουν εντυπωσιακές ομοιότητες. Έζησα για πολλά χρόνια στην πρώην Γαλλική Συνοικία της Σαγκάης. Η αρχιτεκτονική, ο τρόπος που επικοινωνούν οι άνθρωποι, ακόμη και η καθημερινή ζωή και η γαστρονομική κουλτούρα μου θυμίζουν το Παρίσι. Γι’ αυτό δεν ένιωσα ποτέ ξένος στην Ευρώπη, ούτε βίωσα τη συνήθη αίσθηση ότι βρίσκομαι σε ξένη γη. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι η δημιουργική ελευθερία — και η ζεστασιά, η υποστήριξη και η κατανόηση που βρήκα στην καλλιτεχνική συνεργασία.

D.A.: Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεστε τις παύσεις των ηθοποιών και την έννοια του χρόνου στην ταινία σας είναι ιδιαίτερος. Μπορείτε να μας εξηγήσετε λίγο τη φιλοσοφία σας;

H.X.: Η κινηματογραφική υποκριτική είναι, στην ουσία της, μια τέχνη της συναισθηματικής μνήμης. Μπορεί να σημαίνει την ανάκληση ενός συναισθήματος που κρατά μόνο για λίγο, ή την αποτύπωση ενός συναισθήματος που εκρήγνυται σε μια μόνο στιγμή. Όταν ο σκηνοθέτης έχει χτίσει μια γερή σχέση εμπιστοσύνης με τον ηθοποιό, το επόμενο βήμα είναι να περιμένει —ή να συλλάβει— εκείνη τη φευγαλέα στιγμή. Μπορεί να εξαφανιστεί μέσα σε ένα πετάρισμα των βλεφάρων. Αυτό απαιτεί υπομονή και ευαισθησία. Η υποκριτική δεν αρχίζει μόνο όταν εκφωνούνται οι διάλογοι. Πολλές από τις πιο αληθινές συναισθηματικές στιγμές συμβαίνουν πριν μιλήσει ο χαρακτήρας ή αφού έχουν ειπωθεί τα λόγια του. Όπως λέει μια κινεζική παροιμία, «η σιωπή μιλά πιο δυνατά από τις λέξεις». Μια κενή στιγμή, μια παύση ή η ίδια η σιωπή μπορεί να αποκαλύψει το πιο αυθεντικό συναίσθημα, συχνά ασυνείδητα, καθώς ο ηθοποιός εισέρχεται στην εσωτερική ζωή του χαρακτήρα. Γι’ αυτό η κινηματογραφική υποκριτική περιγράφεται συχνά ως η τέχνη της συναισθηματικής αποκάλυψης. Οι καλύτερες κινηματογραφικές ερμηνείες μπορεί να μην χρειάζονται καθόλου λόγια. Κάθε λεπτή κίνηση των φρυδιών και των δακτύλων, κάθε αλλαγή στο βλέμμα, κάθε μικρό αγγείο στα μάτια, κάθε ακούσια συστολή ενός μυός — όλα γίνονται ορατά στη μεγάλη οθόνη, πολλαπλασιασμένα. Όταν ο σκηνοθέτης κατανοεί πραγματικά έναν χαρακτήρα, αυτές οι λεπτές εκφράσεις μπορούν να επιλεγούν και να χρησιμοποιηθούν με εξαιρετική ακρίβεια.

La Croix, dir. Hu Xueyang

D.A.: To «La Croix» εστιάζει σε αυτά που συχνά πηγάζουν από την τύχη, τη μοίρα ή τον Θεό —ανάλογα με την οπτική του καθενός. Κατά την προετοιμασία και τα γυρίσματα μιας ταινίας, σε ποιον βαθμό αφήνετε την τύχη να επηρεάσει τη ζωή του φιλμ σας; Ή προτιμάτε μια αυστηρή προετοιμασία και καμία απόκλιση από το σενάριο και την αρχική σύλληψη σας;

Η.Χ.: Ο τίτλος La Croix ενέχει πολλαπλά νοήματα. Από τη μία, παραπέμπει στις διασταυρώσεις των ανθρώπινων ζωών και των συναντήσεων κατά μήκος των πολλών διασυνδεδεμένων συγκοινωνιακών αξόνων του Παρισιού. Από την άλλη, παραπέμπει στον Σταυρό, φωτισμένο από τη θεία αγάπη, κάτω από το φως του οποίου άνθρωποι από διαφορετικές διαστάσεις χρόνου και χώρου διασταυρώνονται, επηρεάζουν ο ένας τον άλλον, αγαπιούνται και μερικές φορές σώζουν ο ένας τον άλλον. Κατά τη διάρκεια της απαιτητικής διαδικασίας παραγωγής της ταινίας, ανακάλυψα και διαμόρφωσα σταδιακά την κεντρική ιδέα της, αντλώντας έμπνευση από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία και την ανθρώπινη κατάστασή της. Κατά την προετοιμασία και τα γυρίσματα, η πρώτη μου αρχή είναι η πειθαρχία. Μέσα όμως στην πειθαρχία πρέπει να υπάρχει και χώρος για έμπνευση και δημιουργική ελευθερία. Έχω δώσει μια διάλεξη για τον κινηματογράφο με τίτλο There Is No Art on Set — «Δεν υπάρχει τέχνη στο γύρισμα». Με αυτό εννοούσα ότι, σε ένα γύρισμα, η πρώτη προτεραιότητα είναι η εκτέλεση: να γίνει η δουλειά. Το καλλιτεχνικό όραμα, η εννοιολογική σκέψη και οι δημιουργικές αποφάσεις πρέπει, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, να έχουν ολοκληρωθεί προτού φτάσουμε στο πλατό. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αλλάξει το σχέδιο γυρισμάτων του την τελευταία στιγμή, όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Πιστεύω ότι έχω αυτή τη δυνατότητα. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να καταχράται, ούτε να παρασύρεται σε αυθόρμητο αυτοσχεδιασμό απλώς για χάρη του αυτοσχεδιασμού. Διαφορετικά, όλο το συνεργείο μπορεί να φτάσει σε αδιέξοδο. Και μόλις αρχίσουν τα γυρίσματα, κάθε μέρα και κάθε λεπτό κοστίζει. Ο σκηνοθέτης πρέπει να παραμένει υπεύθυνος απέναντι στον παραγωγό. Όσο για την ερμηνεία ενός σεναρίου και την κατανόηση του καλλιτεχνικού του οράματος, υπάρχει η ρήση ότι εκατό αναγνώστες θα δουν εκατό διαφορετικούς Άμλετ. Ομοίως, αν ένας σκηνοθέτης σκηνοθετήσει τον Άμλετ σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του, η ερμηνεία του αναπόφευκτα θα αλλάξει. Για μένα, λοιπόν, ο κινηματογράφος είναι μια φιλοσοφική διαδικασία δημιουργίας και εξερεύνησης — μια διαδικασία που δεν τελειώνει πραγματικά ποτέ.