Γράφει ο Πάνος Λιάκος

Φιλόλογος-Μεταφραστής-Ιστορικός του Κινηματογράφου

Το 2026 ήταν μια ευτυχής χρονιά όσον αφορά την παραστασιολογία του αρχαίου δράματος-και δη του Ευριπίδη- στη χώρα μας.

Ξεκινώντας την διαδρομή της από το κοίλον του αργολικού θεάτρου-στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου– στις 17 και 18 Ιουλίου, η “Άλκηστις” του Ευριπίδη, μια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σε απόδοση και σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά ολοκλήρωσε με μεγάλη επιτυχία τον κύκλο των παραστάσεών της στις 13 Σεπτεμβρίου στο ανοιχτό θέατρο “Σχολείον της Αθήνας-Ειρήνη Παπά“.

Με τους ηθοποιούς να βρίσκονται χορογραφημένοι επάνω σε μια σκηνική σύνθεση όπου κυριαρχούσε το μέταλλο (Κωνσταντίνος Σκουρλέτης), αναδείχθηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αφενός ο τρόπος που γλιστράει ο βίος των βροτών ανάμεσα απ’ τα χέρια τους, με τη ζήση αυτή να καμπυλώνει άλλοτε στην ευτυχία και άλλοτε στη δυστυχία, καθώς και ο χαρακτήρας του ίδιου του έργου του Ευριπίδη, που φαντάζει ες αεί άπιαστος.

Κι όμως, ο Καραντζάς πετυχαίνει στο ακέραιο να αποδώσει τον διονυσιασμό της φιγούρας του Ηρακλή, και το επίπλαστο της θρηνωδίας του Άδμητου, ταρακουνώντας μας με τις παρεμβάσεις του Θανάτου (πώς αναδύεται μέσα από το τρομερό-με την αρχαιοελληνική έννοια- κοστούμι της Ιωάννας Τσάμη η πάντοτε πειθαρχημένη Θεοδώρα Τζήμου!).

Δουλεύοντας αντιστικτικά το ζεύγος του Γιάννη Νιάρρου (στον ρόλο του Άδμητου, τι φωνή!) και της Ηρώς Μπέζου (αγαλμάτινη στον ομώνυμο της τραγωδίας ρόλο), κάνοντας χρήση μιας λεπτής ειρωνείας, στον αποφασιστικής σημασίας για την εξέλιξη του πένθους του Θεσσαλού βασιλέα, αγώνα λόγων Άδμητου-Φέρη (ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης ξεπετάγεται τελετουργικά μέσα από τις καταπακτές του σκηνικού), ο Καραντζάς, ώσπου να σβήσει και ο τελευταίος προβολέας που φωτίζει την σκηνή, καταφέρνει να διαρρήξει και τη σκέψη μας, μέσα από την εκκωφαντική σιωπή εκείνης που γύρισε από πολύ μακριά.

Και μια εικόνα, για το τέλος αυτής της αποκαλοκαιρινής θεατρικής εμπειρίας. Μια εικόνα που συνοδεύεται από τον ήχο που ακούγεται από άκρη σε άκρη του ανοιχτού θεάτρου, ενός θιάσου να πανηγυρίζει μετά την τελευταία υπόκλιση, τραβώντας γι΄άλλους δρόμους, πόσο μεθυστική για όσους αγαπάμε το πιο εφήμερο τώρα: εκείνο του Θεάτρου.