Ανάμεσα στον αποχαιρετισμό και σε μια νέα –ή λανθάνουσα– υπόσχεση συνάντησης, η ατομική έκθεση του Γιάννη Γρηγοριάδη ΤΑ ΛΕΜΕ διερευνά τα ίχνη από τις ημιτελείς κουβέντες που ανταλλάσσουμε μέχρι την «επόμενη φορά»: έναν διάλογο που αρνείται να τελειώσει επειδή τον κρατάμε άτυπο και ανοιχτό κάθε φορά που ανταμώνουμε.  

Άλλοτε μέσα από την ανάσυρση αρχείων και άλλοτε μέσω μιας υποκειμενικής συρραφής, η καινούργια δουλειά του Γρηγοριάδη δίνει νέα μορφή σε αποσπάσματα της καθημερινής εμπειρίας, μέσα από διαδικασίες που παρακάμπτουν τις συνήθεις πειθαρχικές ταξινομήσεις. Σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενο κοινωνικό και γεωπολιτικό διχασμό, τα νέα έργα που παρουσιάζει ανοίγουν ευρύτερους στοχασμούς γύρω από τη συνύπαρξη ανάμεσα σε σώματα, συστήματα, χρονικότητες και προοπτικές.  

Κεντρικό εύρημα της εγκατάστασης στο ισόγειο του Neo Cosmos αποτελεί ένα ζεύγος αστικών καθισμάτων του 1968, το οποίο εντοπίστηκε σε διαδικτυακή αγγελία και αγοράστηκε πρόσφατα από τον καλλιτέχνη. Οι καρέκλες αντιστοιχούν σε δειγματολόγιο επίπλων της εποχής το οποίο ανέσυρε από τα υπόγεια της Σχολής Αρχιτεκτόνων πριν από χρόνια ο Γρηγοριάδης και έκτοτε βρίσκεται στην κατοχή του. Παράλληλα προς τα καθίσματα και σε εγκάρσια νοηματική σχέση με αυτά, τεκμήρια από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο υπογραμμίζουν τη σύγχρονη ροπή προς την αναβίωση κοινωνικών και αισθητικών μορφών του παρελθόντος, σαν ηχώ κάτω από την επιφάνεια του παρόντος.  

Αυτά τα θραύσματα μνήμης, ήχοι και εικόνες δανεισμένες από ένα κοινό μας απόθεμα,  αναδύονται μέσα σε ένα ευρύτερο ιστορικό συνεχές και οι «παραθέσεις» που δημιουργεί η εγκατάσταση του Γρηγοριάδη αντηχούν πολυεπίπεδα, συνειρμικά αντικατοπτρίζοντας έναν

κόσμο στον οποίο το νόημα δεν είναι ποτέ σταθερό, αλλά διαρκώς «συναρμολογείται» και αποσυντίθεται.  

Στο υπόγειο η βιντεοεγκατάσταση Zippo (2026) λειτουργεί ως πλαίσιο διερεύνησης του τι συμβαίνει όταν οι υποδομές καταρρέουν αλλά και πώς οι συνθήκες παραγωγής και οι διαδικασίες κατακερματισμού, απορρύθμισης και επισφάλειας δίνουν τη θέση τους στην αστάθεια, την αλληλεξάρτηση και τη μεταμόρφωση.  

Η επιτέλεση με τίτλοb«Μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου / I can do everything by myself»  (2026), την οποία θα πραγματοποιήσει ο καλλιτέχνης τη μέρα των εγκαινίων στο σταυροδρόμι των οδών Πίσσα και Βρεσθένης, αποτελεί (και) ένα ενσώματο σχόλιο σχετικά με την «άυλη εργασία» των πολιτιστικών παραγωγών, αυτού του νομαδικού (sic),  παγκοσμιοποιημένου σώματος ελεύθερων επαγγελματιών χωρίς σταθερές εργασιακές δομές ή ουσιαστική συλλογική εκπροσώπηση, που μας αφήνει μόνιμα εκτεθειμένους στη συνθήκη του «όλα μόνοι μας».  

Στην πολυετή καλλιτεχνική πρακτική του Γιάννη Γρηγοριάδη (γλυπτική, εγκαταστάσεις,  ηχοτοπία , επιτελέσεις και πολλαπλές συνεργασίες με συναδέρφους) οι αντιφάσεις δεν είναι ένα πρόβλημα προς επίλυση, αλλά μια κατάσταση που πρέπει να κατοικηθεί μελαγχολικά, ειρωνικά, με χιούμορ, και λίγο παράφωνα. Η συναρμογή των στοιχείων, σε συνδυασμό με μια ηχητική σύνθεση από προφορικές αφηγήσεις, παράσιτα και αυτοσχεδιασμούς, κινείται ανάμεσα στην οικειότητα και την απόσταση, την υπόσχεση και την αβεβαιότητα, αναδεικνύοντας τελικά την ικανότητα των συμπαγών αντικειμένων να αντιστέκονται. Η έκθεση αναρωτιέται πώς θα μπορούσαμε να κατοικήσουμε σε έναν κόσμο που αλλάζει εκ θεμελίων και πώς μπορούμε να αρχίσουμε να φανταζόμαστε μορφές σύνδεσης.  

«Τα λέμε», λοιπόν, δίχως ίχνος νοσταλγίας, μεταξύ μας και με ένα παρελθόν που παραμένει ανοιχτό και στοιχειώνει το παρόν μέσα από μια ανησυχητική συνύπαρξη διαφορετικών χρονικοτήτων.  

Ο Γιάννης Γρηγοριάδης (1971) σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας (1990 – 1995), μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, Staffordshire University  (1996-1997) με κατεύθυνση την βίντεο-τέχνη και τις εγκαταστάσεις. Έχει στο ενεργητικό του πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.bΤο εικαστικό του έργο μελετά την πόλη, αναδεικνύει τις πολλαπλές αναγνώσεις της μέσα από την συστηματική καταγραφή , εξετάζει τον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο ως ένα πεδίο νοημάτων που συνιστούν τη μνήμη.bΈχει οργανώσει ανοιχτά καλλιτεχνικά εργαστήρια (project spaces), έχει επιμεληθεί εκθέσεις και προβολές. Διδάσκει ως καθηγητής στο Εργαστήριο Πλαστικής της σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ.  

Μέρες και ώρες λειτουργίας έκθεσης: Πέμπτες 17.00- 20.00 , Σάββατα 13.00- 16.00 

Εγκαίνια: Σάββατο 9 Μαΐου 13.00- 21.00  

Επιτέλεση: «Μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου» 15.00- 15.30  

Neos Cosmos (Ε. Πίσσα 51 & Θ. Βρεσθένης 83)