Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου προσκαλεί το κοινό σε μία περιήγηση με ιδιαίτερο εικαστικό χαρακτήρα στους χώρους της Πειραιώς 260.

• Σε μια in situ εγκατάσταση στον Χώρο Ζ – που τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως εργαστήριο για την κατασκευή υλικών σκηνογραφίας αλλά και ως χώρος για την αποθήκευσή τους – οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν τα πέντε επεισόδια του έργου THEATER των Αμερικανών καλλιτεχνών Calla Henkel και Max Pitegoff που ζουν και εργάζονται στο Βερολίνο και το Λος Άντζελες.

• Στο Φουαγιέ του Χώρου Ε, στο πλαίσιο του C_Music NOW, παρουσιάζεται η οπτικο-ακουστική εγκατάσταση του Ρώσου συνθέτη Sergey Khismatov VIDEO ENSEMBLES από 13 έως 30 Ιουνίου. Στην εγκατάσταση περιλαμβάνονται τα έργα: POLITUNES, που αποτυπώνει στιγμές αμηχανίας από ομιλίες πολιτικών προσώπων,  SUONO POVERO, μια ‘χορωδία’ από απορρίμματα και φθαρμένα υλικά με εμβόλιμες αναφορές στη βιωσιμότητα και τον οικολογικό αφανισμό, και ROTONDA, όπου ήχοι από πόρτες που τρίζουν ανοιγοκλείνοντας μετατρέπονται σε ένα  μεστό  σχόλιο  πάνω  στη  μετανάστευση, την αποδοχή και τον αποκλεισμό.

• Στην Πλατεία, η εικαστική παρέμβαση του Bojan Stojcic SEEKING FOR A PERSON, μια συνεργασία του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το Goethe-Institut Athen στο πλαίσιο του ANTIFASCISM : NOW, λειτουργεί ως μια ουσιαστική πράξη πολιτικής παρέμβασης με στόχο την ανάδειξη του αντιφασισμού ως κύριο άξονα των πολιτιστικών πρακτικών σε δημοκρατικές κοινωνίες.

• Δύο φωτιστικά γλυπτά διαμορφώνουν τη νυχτερινή ατμόσφαιρα του κήπου: το έργο του design studio Objects of Common Interest που εγκαταστάθηκε το 2025 και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της οπτικής ταυτότητας του χώρου και το ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ, έργο του εικαστικού  Σωκράτη Σωκράτους, το οποίο επανήλθε φέτος μετά από ολική ανακατασκευή από το Φεστιβάλ.

Τα εκθέματα αναλυτικά       

Calla Henkel – Max Pitegoff
THEATER


ΧΩΡΟΣ Ζ (ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ)


Βίντεο εγκατάσταση

Στην αχανή λεωφόρο Σάντα Μόνικα του Λος Άντζελες με τις φωτεινές μαρκίζες, μια γυναίκα επιχειρεί να συγκροτήσει έναν θίασο. Με τα χρήματα που λαμβάνει ως αποζημίωση έπειτα από ένα ατύχημα, αγοράζει ένα θέατρο πενήντα θέσεων και μετακομίζει εκεί. Πρόκειται για την κεντρική μορφή της in situ βίντεο εγκατάστασης των Κάλα Χένκελ και Μαξ Πιτέγκοφ THEATER, την οποία υποδύεται η σκηνοθέτις και εικαστικός Λέιλα Γουάινραμπ, καταθέτοντας μια ερμηνεία που απηχεί γλαφυρά τη ζωή των ίδιων των δημιουργών – το καλλιτεχνικό δίδυμο που ανακαίνισε στην πραγματική ζωή ένα μικρό θέατρο στη Σάντα Μόνικα και ξεκίνησε να το λειτουργεί ως New Theater Hollywood το 2024.

Παρακινούμενη από την επιθυμία της σύνδεσης εντός μιας κοινότητας ομοϊδεατών και την ελπίδα μιας άλλης ζωής που μπορεί να έρθει μέσα από την αναγνώριση, η ηρωίδα του THEATER περιπλανιέται στον αινιγματικό κόσμο του θεάτρου, τις πρόβες, τα παρασκήνια, τη σκηνή, τα καμαρίνια. Γύρω της εκτυλίσσονται δυναμικές εξουσίας κι εκμετάλλευσης, όνειρα που συγκρούονται, φαντάσματα του παρελθόντος, καθώς και η ισχνή υπόσχεση της μεταμόρφωσης μέσω της φήμης.

Έξω από τον μικρόκοσμο του θεάτρου, η πραγματικότητα μοιάζει να προαναγγέλλει το τέλος της θεατρικής σκηνής του Λος Άντζελες και του αμερικανικού ονείρου ευρύτερα. Όσο παρασύρεται από τον έρωτα, όσο καταναλώνεται από τις φιλοδοξίες των γύρω της, η ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη με τις πιο μύχιες επιθυμίες της καθώς και τις δυσκολίες της συνύπαρξης στο πλαίσιο μιας ομάδας ή της προσπάθειας να την κρατήσεις ενωμένη.

Γυρισμένο σε φιλμ 16 χιλιοστών και με αφήγηση που ξεδιπλώνεται μέσα από υποτιτλισμένο κείμενο και μουσική του MK Velsorf, το THEATER ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, ακολουθώντας τον δικό του σφυγμό. Για ν’ αφηγηθεί την ιστορία αυτού του χώρου, αξιοποιεί την ποιητική γραφή, τη φωτογραφία και το στοιχείο του ντοκιμαντέρ σε πέντε επεισόδια συνολικής διάρκειας 95 λεπτών, σκιαγραφώντας τη θεατρική σκηνή ως έναν μικρόκοσμο που ‘παραμορφώνει’ τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα και έξω από το φαντασιακό του θεάτρου.

Ώρες έναρξης προβολών 19.10, 20.50, 22.30

Sergey Khismatov
Video Ensembles


Φουαγιέ  Xώρου Ε
13-30 Ιουνίου, 21.00

C_Music NOW

Οπτικο-ακουστική εγκατάσταση

Το γέλιο είναι το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουμε ως άνθρωποι

και αυτό που χρησιμοποιούμε λιγότερο
Mark Twain

 

Πριν περίπου έξι χρόνια –όταν ο πλανήτης είχε αποσυρθεί σε μια ιδιότυπη νάρκη λόγω της πανδημίας του Covid-19– ο Ρώσος συνθέτης και καλλιτέχνης Σεργκέι Κισμάτοφ επινόησε έναν νέο οπτικοακουστικό μορφότυπο, τον οποίο βάφτισε ‘Video Ensembles’. Σε αυτό το μέσο, συνδύασε την αγάπη του για τη χωρική διάχυση του ήχου με την κινούμενη εικόνα, δημιουργώντας μικρές ή πιο μεγάλες οπτικοακουστικές ριπές που ρουφούν τις αισθήσεις και γεννούν στιγμιαία νοήματα. Παρά την επίπονη φύση της διαδικασίας –καθώς προϋποθέτει χειρουργικές επεμβάσεις σε κατά βάση ανεπεξέργαστο υλικό– αυτό που χαρακτηρίζει κυρίως τα video ensembles είναι ένα πνευματώδες και ‘αυθάδες’ μπρίο, που ανακαλεί τον αφορισμό του αγαπημένου του Μαρκ Τουέιν: ‘Το γέλιο είναι το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουμε ως άνθρωποι και αυτό που χρησιμοποιούμε λιγότερο’.

Στην εγκατάστασή του στην Πειραιώς 260, ο Κισμάτοφ παρουσιάζει τρία δείγματα αυτής της κοπτικής τέχνης. Στο POLITUNES, απομονώνει φωνητικές αμηχανίες ή λεκτικούς μετεωρισμούς πολιτικών, δικτατόρων και λαϊκιστών σε ζωντανές τους ομιλίες, φτιάχνοντας μια μικροσύνθεση όπου το ξεκαρδιστικό αγκαλιάζεται με το ανατριχιαστικό. Το υλικό του SUONO POVERO είναι μια ‘χορωδία από απορρίμματα’  – ήχοι που παράγoνται από τσακισμένες συσκευασίες, σκουπίδια σε σακούλες και, εν γένει, αντικείμενα λίγο πριν την τελική τους απόσυρση από τον κύκλο της ζωής και της κατανάλωσης– σε ένα συμπυκνωμένο σχόλιο πάνω στη βιωσιμότητα και τον οικολογικό αφανισμό, που προδίδει επιπλέον την επιρροή της Arte Povera στην καλλιτεχνική του πρακτική. Στο έργο ROTONDA, ο Κισμάτοφ ζήτησε από φίλους του απ’ όλον τον κόσμο να του στείλουν ηχογραφήσεις με πόρτες που τρίζουν. Το ‘κελάηδισμα’ που παράγεται από το άνοιγμα και το κλείσιμό τους ανακαλεί την ίδια τη χειρονομία της αποδοχής ή του αποκλεισμού, ένα οδυνηρό κλείσιμο του ματιού στις παγκόσμιες ροές μετανάστευσης και στον πολιτισμό της ανοχής και της ενσυναίσθησης.

Όλα αυτά τα videos δεν είναι ηχητικές ιδιοτροπίες ή ομφαλοσκοπήσεις, αλλά αυτόνομα και ουσιαστικά έργα φτιαγμένα και βγαλμένα μέσα από την ανήσυχη κουζίνα ενός συνθέτη που αξιοποιεί όλο το φάσμα και τις δυναμικές της σύνθεσης: το κρεσέντο, το φορτίσιμο, το πιανίσιμο, την κινησιολογία μιας ορχήστρας, ένα ευρύ κρουστικό λεξιλόγιο και, κυρίως, το λεξιλόγιο του θορύβου. Αν όλα αυτά φαίνονται ζαλιστικά, μην ανησυχείτε: αυτή είναι η γεύση του εικοστού πρώτου αιώνα.

Διάρκεια 60’

-/-

Bojan Stojcic
Seeking for a Person


Πλατεία


Ψηφιακή εκτύπωση σε PVC, 1.500 x 150 εκ.
Προσαρμογή έργου για την Πειραιώς 260
2015 – 

Πάνω από δέκα χρόνια πριν, δημοσίευσα την πρώτη μου αγγελία

 σε τοπικές εφημερίδες,
η οποία έγραφε: ‘Νέος άντρας, 26 ετών, αναζητά ένα άτομο για να συζητήσει
μαζί του περί τέχνης’,
συνοδευόμενη από τον αριθμό του τηλεφώνου μου.
Πράγματι, πολλοί άνθρωποι απάντησαν στην αγγελία,
όμως στην πραγματικότητα δεν συζητήσαμε ποτέ για την τέχνη-
αυτό που ερχόταν πάντοτε στην επιφάνεια
ήταν η θέση του Άλλου.
-Bojan Stojcic

Μέσα σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων αυταρχικών και φασιστικών εκτροπών που παγιώνουν και κανονικοποιούν ολοένα και περισσότερο τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον αντισημιτισμό, τις αποικιοκρατικές συνέχειες και τον ιστορικό αναθεωρητισμό, ο αντιφασισμός νοείται ως μια ζωντανή, πολυφωνική και προληπτική δύναμη αντίστασης, η οποία χρειάζεται να επαναπροσδιορίζεται διαρκώς, διαγενεακά και διακρατικά.

Το έργο Seeking for a Person λειτουργεί ως μια ουσιαστική πράξη πολιτικής παρέμβασης, η οποία εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου και προσαρμόζεται σε διαφορετικά γεωγραφικά και κοινωνικά συμφραζόμενα.

Σήμερα, το κοινό μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον τηλεφωνικό αριθμό που περιλαμβάνεται στην αγγελία μέσα από την αποστολή γραπτών μηνυμάτων σε διάφορες πλατφόρμες επικοινωνίας, όπως το WhatsApp, το Signal, το Telegram και το Viber.

To Seeking for a Person αναδεικνύει τον αντιφασισμό ως δημοκρατική πράξη του σήμερα και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Goethe-Institut Athen στο πλαίσιο του διεθνικού καλλιτεχνικού πρότζεκτ Antifascism: Now., σε σύλληψη και επιμέλεια του Kalas Liebfried, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του πολιτιστικού χώρου Lothringer 13 Halle στο Μόναχο.

Το πολυετές αυτό εγχείρημα εστιάζει στην αντιφασιστική κουλτούρα και στις καλλιτεχνικές της εκφάνσεις και έχει στόχο να αναδείξει τον αντιφασισμό ως κύριο άξονα των πολιτιστικών πρακτικών σε δημοκρατικές κοινωνίες. Συγκεντρώνοντας έργα-καλλιτεχνικές θέσεις από διαφορετικές χώρες της Νοτιοανατολικής και Ανατολικής Ευρώπης, το Antifascism: Now. δείχνει πώς η τέχνη αντιμάχεται αυταρχικές, ρατσιστικές και αντισημιτικές δομές.

Το Antifascism: Now. εγκαινιάστηκε με τη μορφή έκθεσης τον Ιανουάριο του 2026 στο Lothringer 13 Halle και θα συνεχιστεί με διαφορετικές καλλιτεχνικές διατυπώσεις τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε αρκετές πόλεις των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης, καταλήγοντας στο τέλος του 2028 σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση στο Ludwig Forum του Άαχεν.

-/-

Σωκράτης Σωκράτους
ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ

 

Μια νύχτα χάρισµά σου
Επιμέλεια Όλια Λαζαρίδου 

13 Ιουνίου 2026, 22.00
Κήπος

Αφιέρωμα

Η κινούμενη παρηγοριά της τέχνης.
Για περιοχές χωρίς προνόμια.
Ή αλλιώς, ‘Μη μου στενοχωριέσαι’

 

Το Τροχόσπιτο ξεκίνησε από μια ιδέα της Όλιας Λαζαρίδου και σχεδιάστηκε από τον εικαστικό Σωκράτη Σωκράτους. Ήταν μια φωτεινή αυτοκινούμενη σκηνή από πλεξιγκλάς, που φιλοξένησε αρχικά το 2008 την παράσταση Τζελσομίνα, ένα έργο βασισμένο στην ταινία Λα Στράντα του Φεντερίκο Φελίνι.

Την επόμενη χρονιά, ταξίδεψε σε γειτονιές της Αθήνας, όπως το Πεδίον του Άρεως, τον Κολωνό και την Κορεάτικη αγορά, καθώς και στην Αρχαία Ολυμπία προσφέροντας ένα θέαμα βαριετέ με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών με τον τίτλο Μια νύχτα χάρισμά σου.

Ήταν μια ιδέα που αγκαλιάστηκε θερμά από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Γιώργο Λούκο. Να βγει δηλαδή το Φεστιβάλ έξω από τα δικά του οριοθετημένα πλαίσια και να πάει στις γειτονιές, σε ένα κοινό έξω από αυτό που επισκέπτεται συνήθως τις παραστάσεις του. Η ανταπόκριση ήταν παντού ιδιαίτερα γενναιόδωρη.

Με την αποχώρηση του Γιώργου Λούκου, το Τροχόσπιτο, το υπέροχο αυτό ‘γκατζετάκι’ του Φεστιβάλ, έπεσε σε αχρησία. Λίγο πριν παραδοθεί πλήρως στη λήθη, ανασύρεται για να φωτίσει ξανά τις καλοκαιρινές βραδιές της Πειραιώς 260 για φέτος, φιλοδοξώντας από του χρόνου να ανοιχτεί ξανά και εκτός των συνόρων της.

Objects of Common Interest


Κήπος

Εικαστική Εγκατάσταση

 

Η πρωτότυπη εγκατάσταση εικαστικού φωτισμού του βραβευμένου design studio Objects of Common Interest παραμένει και φέτος στην Πειραιώς 260, αποτελώντας πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της οπτικής ταυτότητας του χώρου.

Οι ιδρυτές του στούντιο, οι αρχιτέκτονες και σχεδιαστές Ελένη Πεταλωτή και Λεωνίδας Τραμπούκης, οι οποίοι δραστηριοποιούνται μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης, εστιάζουν στη δημιουργία γλυπτικών αντικειμένων και βιωματικών περιβαλλόντων που αναδεικνύουν τη σχέση της υλικότητας με τον χώρο. Με διεθνείς περγαμηνές, όπως οι διακρίσεις Designer of the Year από το Wallpaper (2022) και τα Elle Deco International Design Awards (2024), αλλά και με παρουσία σε κορυφαία ιδρύματα όπως το Noguchi Museum και το Vitra Design Museum, οι δημιουργοί (καθηγητές Αρχιτεκτονικής στο Κολούμπια και μέλη της λίστας AD100) συνεχίζουν να πειραματίζονται με τα όρια της τέχνης και του design.

Η εγκατάσταση δεσπόζει στον προαύλιο χώρο της Πειραιώς 260 και αποτελείται από σωλήνες φωτός σε ποικίλα σχήματα και καμπύλες που ‘αγκαλιάζουν’ το κτίριο του Χώρου Δ. Μέσα από μια δυναμική αλληλεπίδραση ύψους και μορφής, το έργο δημιουργεί ένα νέο, φωτεινό τοπίο, προσκαλώντας τους θεατές σε μια μοναδική βιωματική εμπειρία πριν και μετά τις παραστάσεις, ενεργοποιώντας το βιομηχανικό περιβάλλον με έναν τρόπο σχεδόν οργανικό.

Share This Story, Choose Your Platform!