Το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μιχαήλ Μαρμαρινός. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει μια σειρά εγχώριων αλλά και διεθνών παραγωγών στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, στην Πειραιώς 260 και φυσικά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε ένα πρόγραμμα που ενθαρρύνει τις μουσικές παρεμβάσεις, τις συμπράξεις και τις ρηξικέλευθες αναγνώσεις των κλασικών συγγραφέων. Ακολουθεί το πρόγραμμα αναλυτικά.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

2006 – 2026

είκοσι χρόνια – Εορτασμοί

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

29 – 31 Μαΐου & 1 Ιουνίου

Heiner Goebbels

Σλήμαν III

Φέτος, μια χρονιά ορόσημο –καθώς συμπληρώνονται είκοσι χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας της Πειραιώς 260– το Φεστιβάλ υποδέχεται στην εναρκτήρια δράση τουτον Χάινερ Γκαίμπελς, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής μουσικής και θεατρικής σκηνής.

Το Σλήμαν III αποτελεί μια απόπειρα δημιουργίας διαφορετικών χώρων εμπειρίας για το κοινό, που επιτρέπουν την εκ νέου εξέταση της αντίληψής μας για την Ιστορία. Αφετηρία του έργου είναι η ανασύνθεση ενός σχεδίου της Τροίας –με τα εννέα ανακαλυφθέντα στρώματά της– όπως αυτό προκύπτει από την ημερολογιακή αφήγηση του Ερρίκου Σλήμαν (Heinrich Schliemann) για τις ανασκαφές εκεί κατά τα έτη 1871–1873.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

30 Μαΐου

Ictus Ensemble – Suzanne Vega – Collegium Vocale Gent

Einstein on the Beach

Σε συναυλιακή εκδοχή

Βασισμένο σε μια ιδέα του Rober tWilson και του Philip Glass

Τι είναι τελικά το Einstein on the Beach; Σχεδόν μισό αιώνα μετά την παρθενική του παρουσίαση από τους πρωτεργάτες Ρόμπερτ Ουίλσον και Φίλιπ Γκλας, η παράσταση που άλλαξε ριζικά το τι νοείται ως όπερα στον εικοστό αιώνα παραμένει ένα ανοιχτό έργομε ρευστά νοήματα–σαν ένας διάφανος μηχανισμός που εκθέτει τα μέρη και τον τρόπο λειτουργίας του, παραμένοντας όμως ένα μυστικό σε κοινή θέα. Πρόκειται τελικά για μια βιογραφική ματιά πάνω στη ζωή και το έργο του σπουδαίου φυσικού και επιστήμονα; Ή για μια ευρύτερη παραβολή που αγγίζει τις επιφάνειες μιας άλλης προβληματικής;

Στην Πειραιώς 260, θα έχουμε την τύχη να βιώσουμε μία από τις ευτυχέστερες ενσαρκώσεις του υπό την ερμηνεία του μουσικού συνόλου Ictus Ensemble, της χορωδίας Collegium Vocale Gent και υπό την αφήγηση της Σουζάν Βέγκα,σε μια εκδοχή που αποθεώνει τη μαθηματική ακρίβεια και τις σωματικές υπερβάσεις που απαιτούνται για τη μουσική εκτέλεση του έργου. Το αποτέλεσμα είναι θριαμβευτικό, με τα εμπλεκόμενα μέρη να παραδίδουν ένα υποδειγματικό Einstein on the Beach για τον εικοστό πρώτο αιώνα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

1 & 2 Ιουνίου

Afsaneh Mahian 

The Child
της Ναγκμέ Σαμινι

Το έργο ξεκινάει και καταλήγει με ένα επείγον ερώτημα: ποια είναι τα σώματα που έχουν αξία και ποια εκείνα που κρίνονται ανεπιθύμητα; Σε μια ακτή της δυτικής Ευρώπης, τρεις γυναίκες συλλαμβάνονται και οδηγούνται για ανάκριση και ενδεχόμενη απέλαση από τις αρχές· έρχονται από το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη, όλες τους επιζώσες κακοποίησης. Αυτό που τις ενώνει και μοιράζονται δεν είναι μόνο το βίωμα και η διαδρομή προς την Ευρώπη, αλλά κι ένα νεογέννητο μωρό που βρίσκεται μαζί τους.

Το έργο παρουσιάζεται στα περσικά με υπέρτιτλους, με στόχο να διατηρηθεί η αμεσότητα της πρωτότυπης φωνής. Χωρίς εντυπωσιασμούς, η παράσταση μετατρέπει την αίθουσα σε κοινό τόπο ανάκρισης, όπου το βλέμμα μας δοκιμάζεται και η στάση μας τίθεται υπό εξέταση. Τις τρεις γυναίκες ερμηνεύει η διεθνώς βραβευμένη ηθοποιός Φατμέ Μοταμέντ-Αριά, σε μια συγκλονιστική ερμηνεία που εκτυλίσσεται πάνω σε μια λωρίδα άμμου.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

6 & 7 Ιουνίου

Γιάννης Μαυριτσάκης

GRAUTS

Μια αληθινή αντιπαράθεση ή μια σκηνοθετημένη πραγματικότητα; Ο χρόνος και ο τόπος του GRAUTS είναι το πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή της εκτόξευσης των διαπλανητικών Βόγιατζερ. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talks how ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την παραίσθηση και τη συναυλία. Στο νέο αυτό έργο, το θέμα των Βακχών και η διαλεκτική αντιπαράθεση Πενθέα-Διονύσου επανέρχεται με τρόπο λοξό.

Ο τίτλος GRAUTS είναι μια επινοημένη λέξη, εμπνευσμένη από όρους διαφόρων γλωσσών και αποδίδει τον εσωτερικό ήχο του έργου: ψίθυρος, γρατζούνισμα, μουγκρητό. Το show δεν τελειώνει με κλαυθμύρισμα, τελειώνει με πάταγο.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

5 Ιουνίου

Αλεξία Παραμύθα

CARCOMA

Βασισμένο στη νουβέλα Σαράκι

της Λάιλα Μαρτίνεθ

Σε ένα σπίτι γεμάτο από σκιές, αγίους και λαϊκές δοξασίες, δύο ανώνυμες γυναίκες –μια γιαγιά και μια εγγονή– ζουν απομονωμένες, σαν να έχουν συγχωνευτεί με τους τοίχους που τις περιβάλλουν. Όταν η εξαφάνιση ενός παιδιού στρέφει επάνω τους το βλέμμα της κοινότητας και την αδιάκριτη προσοχή των ΜΜΕ, οι εξομολογήσεις τους μετατρέπονται σε ένα οικογενειακό παλίμψηστο σιωπής, ανδρικής βίας και ταξικής φθοράς.

Το CARCOMA κατάγεται από αυτό το σκοτεινό και βαθιά στοιχειωμένο σύμπαν, αποτελώντας ελεύθερη σκηνική μεταγραφή της νουβέλας Σαράκι της Ισπανίδας Λάιλα Μαρτίνεθ. Το έργο κυκλοφόρησε το 2021 από τον ανεξάρτητο, φεμινιστικό εκδοτικό οίκο Amor de Madre και γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση, ενώ μεταφράστηκε σε περισσότερες από δεκαπέντε γλώσσες. Η παράσταση εξερευνά πώς κληρονομείται το τραύμα, πώς η ταπείνωση, ο πόνος και η ντροπή εγγράφονται στο σώμα – που συγκρατεί και θυμάται πριν από τη γλώσσα. Στο CARCOMA, τα γεγονότα φθείρονται από το ποιητικό και το υπερβατικό. Εκεί όπου οι λέξεις εξαντλούνται και απομένουν μόνο οι αμέτρητες μικρές τρυπούλες στο δέρμα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣΒ

6 Ιουνίου

Γιάννης Διδασκάλου

όμικρονγιώτα

Καλεσμένοι, μόνοι, ανυπόταχτοι, αθώοι, φιλόξενοι, μοναχικοί, ευγενικοί, αστείοι, τραυματισμένοι, άδειοι, γεμάτοι, πονεμένοι, βρεγμένοι, κενοί, συναισθηματικοί, αξιοσέβαστοι, παράξενοι, μεγάλοι, μικροί, κατεστραμμένοι, λογικοί, παράλογοι, απομονωμένοι, νοσταλγικοί, ξένοι, αγνοί, βρώμικοι, καθαροί, διάφανοι, λησμονημένοι, καθισμένοι, ριψοκίνδυνοι, ξεχασμένοι, προσηλωμένοι, ελπιδοφόροι, μελλοθάνατοι – όλα με όμικρονγιώτα.

Στο όμικρονγιώτα, αποκαλύπτεται ένας κόσμος εύθραυστος, τρυφερός και παράλογος – ένας κόσμος όπου το εγώ αναζητά απεγνωσμένα ένα εμείς, ή, όπως λέει χαρακτηριστικά ένας από τους δύο χαρακτήρες καθώς αναμένουν τους καλεσμένους τους: «Λίγο πριν έρθουν οι άλλοι, θες να ξαναγνωριστούμε;»

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ B

7 Ιουνίου

Άρης Κακλέας

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι

Διασκευή του ομώνυμου έργου του Πέτερ Χάντκε

Λίγο πριν από την εκτέλεση του πέναλτι, όλα αναστέλλονται: ο χρόνος, η κίνηση, η βεβαιότητα. Μέσα σε αυτή την οριακή στιγμή εκτυλίσσεται Η Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του γερμανόφωνου Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε, το οποίο σφράγισε τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Ο Άρης Κακλέας μεταφέρει το έργο στη σκηνή ως μια εμπειρία αποξένωσης, όπου η πραγματικότητα ραγίζει και το νόημα παραμένει διαρκώς ανοιχτό.

Τέσσερις αφηγητές, παύσεις, επαναλήψεις, άλματα αντίληψης και η ζωντανή μεταμόρφωση του χώρου συνθέτουν ένα πεδίο διαρκούς αστάθειας, όπου τίποτα δεν παγιώνεται. Με λιτή σκηνική γραφή και έμφαση στα σώματα, στη φωνή και στο βλέμμα, το έργο του Χάντκε μετασχηματίζεται σε μια παράσταση που φωτίζει την ανθρώπινη αγωνία στο κατώφλι μιας οριακής πράξης.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

8 Ιουνίου

Αρίστη Τσέλου

Πώς κατοικώ

Κοινοποίηση έξωσης. Δύο λέξεις που κόβουν τη μέρα ενός ηλικιωμένου άνδρα στα δύο. Τυπικό, ψυχρό και απρόσωπο, το έγγραφο θυροκολλείται στην πόρτα του, προαναγγέλλοντας έναν επικείμενο πλειστηριασμό. Ο νέος ιδιοκτήτης καταφτάνει και ίσως τα παπούτσια του να είναι λασπωμένα. Η στιγμή αυτή γίνεται αφορμή ώστε η μνήμη, ο χρόνος και ο χώρος να επαναπροσδιοριστούν αιφνίδια, δημιουργώντας έναν νέο εαυτό: εκείνον που αποβάλλεται. Καθώς ο ηλικιωμένος άνδρας μαζεύει τα πράγματά του, τον επισκέπτονται πειστήρια μιας ολόκληρης ύπαρξης: χαρές, σιωπές, απώλειες, καθημερινές τελετουργίες. Μια ζωή που γονιμοποιήθηκε, άνθισε και καρποφόρησε μέσα σε αυτούς τους τοίχους ξεριζώνεται βίαια. Μια εστία, ένα σπίτι ξηλώνεται.

Έμπνευση για την παράσταση Πώς κατοικώ, που ξεκίνησε ως διπλωματική εργασία, αποτέλεσαν η μυθολογία του Βυσσινόκηπου του Αντόν Τσέχοφ, καθώς και μια είδηση βγαλμένη μέσα από τις πολλές μικρές και μεγάλες τραγωδίες που εκτυλίχθηκαν ύστερα από πλειστηριασμούς κατοικιώνστο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

9 Ιουνίου

Πάνος Ηλιόπουλος

Τούνελ

Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα

του Φρίντριχ Ντύρενματ

Ένας φοιτητής επιβιβάζεται στο τρένο όπως κάθε άλλη μέρα. Αυτή τη φορά, όμως, το τρένο εισέρχεται σε ένα τούνελ χωρίς τέλος. Καθώς το σκοτάδι παρατείνεται, η ανησυχία του μεγαλώνει. Κι όμως, οι συνεπιβάτες του παραμένουν ατάραχοι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Βασισμένη στο αλληγορικό διήγημα του Φρίντριχ Ντύρενματ, η παρούσα διασκευή ακολουθεί αυτή τη διαδρομή μέσα στο σκοτάδι, έχοντας έναν προορισμό άγνωστο. Ή μήπως δεν υπάρχει προορισμός;

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

10 Ιουνίου

Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)

Το παραμύθι των λύκων

Το παραμύθι των λύκω νείναι η πραγματική ιστορία μιας γυναίκας της Θεσσαλίας (1928-2017), είναι ένα όνειρο που είδε ο εγγονός της, είναι ο θάνατος του αδερφού της στον Εμφύλιο Πόλεμο, είναι ένα περιστατικό που έζησε ο γιος της, είναι η παραλογή Του νεκρού αδελφού, είναι η Μηχανή Άμλετ του Μύλλερ, είναι η Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι ένα παραμύθι για την ενδοοικογενειακή βία ως επίπτωση της πολιτικής βίας, που γράφτηκε για να μιλήσει ακριβώς για αυτήν και για να θέσει το ερώτημα: μπορεί τελικά ο άνθρωπος να σπάσει την αλυσίδα της βίας;

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

8 – 11 Ιουνίου

Στεφανία Γουλιώτη

Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ

Βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή

Με αυτήν τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ. Μέσα σε αυτό, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο».

Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη. Για μια ακόμα φορά, τα λόγια του συγγραφέα έρχονται να αποκαλύψουν τα δώρα της χωρίς όμως να πληγώσουν το μυστήριό της: «Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση».

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

10 & 11 Ιουνίου

Teaċ Daṁsa – Michael Keegan Dolan

MÁM

MÁM στα ιρλανδικά σημαίνει ‘πέρασμα ανάμεσα στα βουνά’. Σημαίνει όμως και ‘υποχρέωση’. Μια διαδρομή που δεν επιλέγεται αλλά συχνά επιβάλλεται. Ένα μονοπάτι που ο ταξιδιώτης ακολουθεί, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει γιατί.

Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εκμηδενίζονται. Το ‘ανάμεσα’ μικραίνει. Και η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης», παρασύροντας το κοινό σε ένα στοιχειωτικό, αλλόκοσμο ταξίδι βαθιά εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

13 Ιουνίου

Ηλίας Γιαννακάκης

2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου

Ο Ηλίας Γιαννακάκης δημιουργεί και παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στον Γιώργο Λούκο, είκοσι χρόνιαμετάτην ανάληψη των καθηκόντων του το 2006.Με περισσότερες από τριακόσιες ταινίες ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας στο ενεργητικό του, ο σκηνοθέτης κατέγραφε συστηματικά τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή για έναν ολόκληρο χρόνο –από το 2007 έως το 2008, στα πρώτα χρόνια της ‘έκρηξης’ του Φεστιβάλ– συγκεντρώνοντας σπάνιο υλικό. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει το αποτύπωμα εκείνης της δεκαετίας, ενισχυμένο με νέα γυρίσματα και συλλογή περαιτέρω αρχειακού υλικού.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΚΗΠΟΣ

13 Ιουνίου

Τροχόσπιτο

Το Τροχόσπιτο ξεκίνησε από μια ιδέα της Όλιας Λαζαρίδου και σχεδιάστηκε από τον εικαστικό Σωκράτη Σωκράτους. Ήταν μια φωτεινή αυτοκινούμενη σκηνή από πλεξιγκλάς, που φιλοξένησε αρχικά το 2008 την παράσταση Τζελσομίνα, ένα έργο βασισμένο στην ταινία Λα Στράντα του Φεντερίκο Φελίνι.

Με την αποχώρηση του Γιώργου Λούκου, το Τροχόσπιτο,το υπέροχο αυτό ‘γκατζετάκι’ του Φεστιβάλ, έπεσε σε αχρησία. Λίγο πριν παραδοθεί πλήρως στη λήθη, ανασύρεται για να φωτίσει ξανά τις καλοκαιρινές βραδιές της Πειραιώς 260 για φέτος, φιλοδοξώντας από του χρόνου να ανοιχτεί ξανά και εκτός των συνόρων της.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣΗ

14 & 15 Ιουνίου

Γιώργος Βαλαής

Stores

Ομορφιά, Ισότητα, Ευτυχία

Ένα πολυκατάστημα ρούχων που θυμίζει τις γνώριμες αλυσίδες της εποχής μας. Εκεί, ένας χορός ανθρώπων δοκιμάζει ρούχα, ψωνίζει, περιμένει στην ουρά, συνομιλεί σε σύντομους διαλόγους, ξεκουράζεται, συγκρούεται, ξεγυμνώνεται, ξαναρχίζει. Τραγουδά και μονολογεί. Ονειρεύεται το μέλλον.

Ξεκινώντας από αυτήν τη ρεαλιστική συνθήκη, τα επεισόδια, τα τραγούδια και οι μονόλογοι των ηρώωνδιαρρηγνύουν τη γραμμικότητα του ρεαλισμού και αφηγούνται ένα μωσαϊκό πεπρωμένων–μια σύγχρονη χορικότητα από ζωές παγιδευμένες στην αδυναμία των επιθυμιών τους. Ένας κόσμος που επαναλαμβάνεται, που ανακυκλώνει χειρονομίες και συμπεριφορές, σε έναν κλιματιζόμενο χωρόχρονο που οι διέξοδοί του σταδιακά εξαφανίζονται.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

14 & 15 Ιουνίου

Nicoline van Harskamp

Προσωδία

Στην περφόρμανς Προσωδία, τα αρχέγονα μοτίβα λόγου αναδύονται στη ‘συνθετική’ ομιλία που παράγεται σήμερα μέσω τεχνητής νοημοσύνης, αντανακλώντας τον ρυθμικό και μορφολογικό παλμό της ανθρώπινης αφήγησης, όπως αυτός εμφανίζεται στην αρχαία επική ποίηση αλλά και στο σύγχρονο περιεχόμενο που παράγουν οι διαμορφωτές γνώμης (influencers). Ταυτόχρονα, αποδομεί πολλούς από τους μύθους γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, όπως αυτοί διαδίδονται από τους κερδοσκοπικούς φορείς που την αναπτύσσουν.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

16 Ιουνίου

Ορέστης Καραμανλής

TEMPI

57 καρδιακοί παλμοί & ηλεκτρονικά

Στη γλώσσα της μουσικής, ο όρος tempo χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον ρυθμό ή την ταχύτητα με την οποία εκτελείται ένα μουσικό κομμάτι. Ο πληθυντικός της λέξης (tempi) παράγει ένα πλήθος εικόνων και συνειρμών που μας μεταφέρει σε ένα πρόσφατο κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Το TEMP Iείναι ένα έργο που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμβολή του κοινού και το υπογραμμίζει. Παράλληλα, φωτίζει μια άλλη αλήθεια που συχνά μας διαφεύγει: είμαστε αναπόδραστα συνδεδεμένοι μεταξύ μας, όσο και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Οι πενήντα επτά που προσφέρουν αυτό το ζωντανό υλικό για να φτιαχτεί ένα συλλογικό, ακανόνιστο καρδιοχτύπι μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ένα νήμα ενσυναίσθησης που διατρέχει την ιστορία – ένας δεσμός φτιαγμένος από τον αόρατο ιστό του ήχου.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

16 & 17 Ιουνίου

Jaha Koo

Haribo Kimchi

Το Haribo Kimchi μας μεταφέρει σε ένα pojangmacha («ποτζανγκμάτσκα»),ένα από τα τυπικά νυχτερινά στέκια για γρήγορο φαγητό που συναντά κανείς στους δρόμους της Νότιας Κορέας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης ο Τζάχα Κου αφηγείται οικείες, γλυκόπικρες και σουρεαλιστικές μικροϊστορίες, προετοιμάζοντας ένα γεύμα επί σκηνής. Μεαστείρευτο χιούμορ που αποκτά εικαστικές διαστάσεις, μας παίρνει μαζί του σε ένα γαστρονομικό ταξίδι, μια περιδιάβαση στις μνήμες και την ιστορία τους, για όσους νιώθουν την ανάγκη να επανασυνδεθούν με τις ρίζες τους.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

20 & 21 Ιουνίου

Nadar Ensemble – Michael Beil

Hide to show

Στο Hide to show–έργο γραμμένο από τον πολυπράγμονα Γερμανό συνθέτη Μίχαελ Μπάιλ ειδικά για το Nadar Ensemble, στην τρίτη τους συνεργασία από το 2011– η οργανική και ηλεκτρονική μουσική συναντούν το βίντεο και την τεχνολογία, προσφέροντας ένα συμπυκνωμένο σχόλιο πάνω στο τι συνιστά πραγματικό στις μέρες μας, ενώ παράλληλα αποτυπώνουν την κάτοψη ενός κόσμου στον οποίο όλα καλύπτονται κάτω από ένα παχύ στρώμα εικονικότητας.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

20 & 21 Ιουνίου

Amir Sabra – Ata Khatab

Badke(remix)

Αναδημιουργία μιας χορευτικής παράστασης που γεννήθηκε το 2013 από τους Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ Ντε Βάιστ και περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013–2016, το Badke(remix) των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη στροφή, αφουγκραζόμενο τις αγωνίες του τώρα. Πέρα από τις σκληρές γραμμές των συνόρων στον γεωγραφικό και πολιτισμικό χάρτη, το Badke(remix) εκπέμπει σήματα προς κάθε δέκτη και προωθεί την ιδέα ενός διεθνούς ‘ανήκειν’. Η εξαθλίωση των πληθυσμών κατά τις πρόσφατες εχθροπραξίες και η επικοινωνία της στην παγκόσμια κοινότητα δημιούργησαν την εντύπωση ότι το να είσαι Παλαιστίνιος αποτελεί μια συμπαγή και ομογενή εθνική ταυτότητα, δίχως ετερότητες και εσωτερικούς αναβρασμούς. Η παράσταση έρχεται να αμφισβητήσει αυτήν την παρανόηση, καθώς άνθρωποι με διακριτά κοινωνικά χαρακτηριστικά (τάξεις, κοινωνικές ομάδες, περιοχές, μορφωτικά και επαγγελματικά υπόβαθρα) ενώνουν τα χέρια και ακολουθούν τα γνωστά βήματα, για να τα παραλλάξουν αμέσως μετά – μια κίνηση ‘βλάσφημης’ αγάπης προς τον παραδοσιακό ρυθμό, για να τον ‘αναγκάσουν’ να χωρέσει τις νέες επιθυμίες και εντάσεις των σωμάτων.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 –ΠΛΑΤΕΙΑ

20 & 21 Ιουνίου

6ο Athens Festival Urban Dance Contest

Battles

Hip Hop & All Style Battles

Το AEF Urban Dance Contest, το σταθερό σημείο συνάντησης για τη hiphopκαι τη streetdance σκηνή στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, επιστρέφει για έκτη συνεχόμενη χρονιά, πιο δυναμικό από ποτέ! Το contest γιορτάζει την επέτειό του με ακόμα πιο εντυπωσιακές χορευτικές αναμετρήσεις, δύο διαδοχικές βραδιές γεμάτες ενέργεια, ρυθμό και αστείρευτο ταλέντο. Ο χορευτής και χορογράφος Ηλίας Χατζηγεωργίου, μαζί με τον συνοδοιπόρο του Περικλή Πετράκη, επιμελούνται τη διοργάνωση, φέρνοντας στο προσκήνιο τους καλύτερους Έλληνες και διεθνείς hip hop και streetdancers.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

21 & 22 Ιουνίου

Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου

NOD

Δύο άνδρες συναντιούνται τυχαία. Φορούν τα ίδια ρούχα, κατοικούν το ίδιο σώμα, ίσως ακόμη και το ίδιο παρελθόν. Η συνάντησή τους γίνεται αφετηρία μιας χορογραφικής περιπλάνησης στην οποία οι συγχρονισμένες κινήσεις τους –κάποιες φορές επαναλαμβανόμενες– διαταράσσονται και αλλοιώνονται, δημιουργώντας μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και μετατρέποντας το βήμα σε πτώση, την αγκαλιά σε πάλη, τη χειρονομία σε απονενοημένα σχήματα. Είναι μια αναμέτρηση με τα όρια της εγγύτητας και της απόστασης, όπου ακόμη και τα κοστούμια που φορούν γίνονται εργαλεία σε αυτό το παιχνίδι αγάπης και βίας.

Στο NOD, τα αγκάθια και ο σκληρός τόπος της συνύπαρξης αντιμετωπίζονται γενναία, με μια χορογραφία που δεν διστάζει να πατήσει με γυμνά πόδια σε αυτό το ανελέητο τοπίο όπου βρέθηκε ο Κάιν, δείχνοντας παράλληλα κάτι πανανθρώπινο για την ομορφιά και τη βία που κρύβει η ανθρώπινη σύνδεση.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

22 – 24 Ιουνίου

Αλέξανδρος Μιστριώτης

Η Ζ’ Επιστολή ή ο απογοητευμένος Πλάτωνας

Πώς αποφασίζει ένας από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους στην ιστορία να αφηγηθεί τη ζωή του; Ο Πλάτωνας στέκεται στη σκηνή και μας απευθύνεται. Μέσω ενός αφηγητή, επανέρχεται ως αίνιγμα και φάντασμα για να σπάσει τον τέταρτο τοίχο, εκμηδενίζοντας την απόσταση που μας χωρίζει από τον ίδιο και την πολιτικά ασταθή εποχή του.

Λίγα πράγματα γνωρίζουμε, στην πραγματικότητα, για τον μαθητή του Σωκράτη πέρα από τους εμβληματικούς διαλόγους του. Τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει, ο Πλάτωνας γράφει την Ζ’ Επιστολή –την απολογία της ζωής και του έργου του– και την απευθύνει ως γράμμα και παρακαταθήκη στην οικογένεια του Δίωνα, στις Συρακούσες, μετά τη δολοφονία του επιστήθιου φίλου του. Από αυτό το κείμενο εμπνέεται ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, προσεγγίζοντας έναν Πλάτωνα ανθρώπινο και εξομολογητικό μέσα από μια παράσταση που δεν εστιάζει στη διδασκαλία αλλά στη ζωή του – μια ζωή για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα με βεβαιότητα. Το έργο ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή του αφηγητή, που τον καλεί να απεκδυθεί τα πολυάριθμα πρόσωπα που εμφανίζονται στους διαλόγους του και να μας μιλήσει αυτοπροσώπως. Τον ακούμε έτσι να αφηγείται τα νεανικά του χρόνια, την αποτυχημένη του απόπειρα να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική στις Συρακούσες. Τον βλέπουμε, ήδη από τα νεανικά του χρόνια, να συνειδητοποιεί ότι η Αθήνα και ο Ελληνικός κόσμος βρίσκονται σε πολιτικό αδιέξοδο, αναγνωρίζοντας ότι η απογοήτευση αυτή τον οδηγεί στη φιλοσοφία.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

23 Ιουνίου

Εύα Στεφανή

Πρόγονοι

Ένας πρώην παλαιστής στις Σέρρες τρώει πέντε αυγά πριν το μεροκάματο· ο Διονύσης Σαββόπουλος λίγο πριν βγει στη σκηνή στην τελευταία του συναυλία στην Αθήνα· μια ιερόδουλη παρακολουθεί βουβό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα σε χαλασμένη τηλεόραση· ο Ε.Χ. Γονατάς κλαδεύει ένα φυτό· ένας ηλικιωμένος συνομιλεί με τον Θεό από το τηλέφωνο· ένα πρόωρο βρέφος κινείται μέσα σε μια θερμοκοιτίδα· μια Γεωργιανή νοσοκόμα ψιθυρίζει ‘κοιμήσου’ σε μια ασθενή· ο Βασίλης Παπαβασιλείου μιλά για τον Τσέχωφ· μια ηλικιωμένη στην Κομοτηνή απευθύνεται σε έναν τηλεοπτικό παρουσιαστή στην οθόνη· ο νεαρός Ζάφος Ξαγοράρης ζωγραφίζει λάβαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Η ταινία ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή συγκροτεί μια κιβωτό θραυσμάτων από ημιτελείς ιστορίες και ασύνδετες φαινομενικά στιγμές που κινηματογραφήθηκαν μέσα σε διάστημα τριάντα ετών.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

24 Ιουνίου

Frauke Aulbert

Voice  Lab – Post Internet Dance Edition

Μια μετα-ψηφιακή περφόρμανς για τη φωνή,

τον εαυτό και τα ψηφιακά ίχνη στην αναλογική ζωή.

Το ψηφιακό μάντρα έχει καλύψει όλες τις πτυχές της ζωής μας: από την εργασία και την ψυχαγωγία έως την ενημέρωση και, τελικώς, την ενσωμάτωση όλο και περισσότερων διαδικτυακών πρακτικών στην καθημερινότητά μας. Ο κόσμος μας έχει βυθιστεί τόσο πολύ στην ψηφιακή του εικόνα ώστε κάποιες φωνές μιλούν ήδη για μια ‘μετα-ψηφιακή’εποχή, σαν η τωρινή μας συνθήκη να ανήκει στην αρχαιολογία ενός μέλλοντος που μόλις έχει παρέλθει. Μέσα σε έναν τέτοιο πρωτοφανή πυρετό, ποια είναι η θέση της ανθρώπινης φωνής ως φυσικής υπόστασης;

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

27 & 28 Ιουνίου

Kurō Tanino

Sleeping Fires 

Το Sleeping Fires αντλεί έμπνευση από την ιστορία των τυφλών θεραπευτών μασάζ στην Ιαπωνία και εκτυλίσσεται σε μια ορεινή περιοχή βόρεια του Έντο, του σημερινού Τόκιο. Σε μια κοινωνία όπου οι τυφλοί άνδρες προστατεύονταν θεσμικά μέσω της ιεραρχικής συντεχνίας Τοντόζα (Tōdōza), οι γυναίκες παρέμεναν ουσιαστικά αόρατες, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική ή οικονομική κατοχύρωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το έργο φωτίζει όχι μόνο τη συνθήκη του αποκλεισμού, αλλά και τις απρόβλεπτες μορφές ελευθερίας που μπορεί να γεννηθούν έξω από τις κυρίαρχες κοινωνικές δομές.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

28 – 30 Ιουνίου

Angélica Liddell

Seppuku. The Funeral of Mishimaor the Pleasure of Dying.

Τον Νοέμβριο του 1970, έπειτα από μια αποτυχημένη συμβολική εξέγερση για την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής εξουσίας στην Ιαπωνία, ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα (1925-1970) έβαλε τέλος στη ζωή του με seppuku (στην καθομιλουμένη χαρακίρι), μετατρέποντας το ίδιο του το σώμα στο ‘τελευταίο’ του έργο. Αντλώντας έμπνευση από τον πνευματικό κώδικα των σαμουράι –στον πυρήνα τουοποίου βρίσκεται η προσταγή να ‘πεθαίνεις νοερά’ κάθε πρωί για να μην φοβάσαι τον θάνατο– η Ανχέλικα Λίντελ, μία από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης ισπανικής σκηνής, παρουσιάζει το σεπούκου ως στοχασμό πάνω στην ελευθερία, την πειθαρχία, την ομορφιά και το όριο. Το έργο παίρνει τη μορφή ενός επικήδειου ύμνου που, χωρίς εξιδανικεύσεις, αφιερώνεται σε όλους τους Μαυτόχειρες και ενσαρκώνει σκηνικά τη βίαιη, λυρική έλξη από τον θάνατο ως αισθητικό ιδεώδες και υπαρξιακή επιλογή στον αντίποδα της πνευματικής φθοράς.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

28 Ιουνίου

Manos Tsangaris

Reinventing the wheel

Αλήθεια, πώς θα ήταν να ζωγραφίζεις με τη γνώση ότι καμία άλλη πινελιά δεν έχει απλωθεί στον κόσμο, αναρωτιόταν ο Πάουλ Κλέε.

Στο Reinventingthe wheel, ο Μάνος Τσαγκάρης αφουγκράζεται τον απόηχο αυτής της διερώτησης και επινοεί εκ νέου αυτή την ‘αδύνατη συνθήκη’. Με τη μορφή μιας “lecture performance”, πλάθει ένα επιτόπιο συντακτικό με ‘φωνή, εξω-σκηνικούς ήχους και βίντεο’ και φαντάζεται εκ του μηδενός έναν διαισθητικό μουσικό κόσμο που συμφιλιώνει το ορατό με το άφατο.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

28 Ιουνίου

Quatuor Diotima

Έργα Απέργη, Τζώρτζη και Λίγκετι

Αφιέρωμα στον Γιώργο Απέργη

Γεννημένο από τέσσερις αριστούχους του Ανώτατου Εθνικού Ωδείου Μουσικής του Παρισιού, το πολυεθνικής σύνθεσης σύνολο Quatuor Diotima συγκαταλέγεται στα αρτιότερα και πλέον περιζήτητα κουαρτέτα εγχόρδων του εικοστού πρώτου αιώνα, έχοντας διαδραματίσει καίριο ρόλο στην ανάδειξη και ερμηνεία έργων κορυφαίων συνθετών του ύστερου εικοστού αιώνα, όπως οι Πιερ Μπουλέζκαι Χέλμουτ Λάχενμαν. Παράλληλα, έχει κατοχυρώσει τη θέση του ως ένας από τους προνομιακούς επεξεργαστές και μεταφραστές του λιγκετικού σύμπαντος. Ήδη γνωστό στο ευρύτερο ελληνικό κοινό από τις προηγούμενες εμφανίσεις του, το κουαρτέτο θα φιλοξενηθεί σε μια αφιερωματική βραδιά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, πλοηγώντας (μας) ανάμεσα σε τρεις διακριτούς μουσικούς πόλους, διατηρώντας όμως την απαράμιλλη μορφή του.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου

Θέμης Πάνου – Βίλια Χατζοπούλου

Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα

1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν.

Η αφήγηση κινείται σε δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι η εσωτερική γεωγραφία της ηρωίδας, μια ενδοχώρα που απαρτίζεται από σκέψεις, μνήμες, πρόσωπα και σχέσεις που δεν σβήνουν – σαν μια πληγή που επιμένει και δεν κλείνει. Ο δεύτερος είναι το εξωτερικό τοπίο – το εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων της δεκαετίας του ’50, η θάλασσα, η απομόνωση, η ανοιχτή γραμμή του ορίζοντα. Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, το νησί. Όμως, υπάρχει και ένα άλλο νησί, μια δρασκελιά απέναντι, μια μικρή κουκίδα στον χάρτη που σύντομα θα τη φέρει αντιμέτωπη με μια απόφαση που θα τη μεταμορφώσει, ωθώντας την να γίνει αυτό που είναι.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

1 & 2 Ιουλίου

Armin Hokmi

Shiraz

Το 1967, η Ιρανή αυτοκράτειρα Φαράχ Παχλαβί, σύζυγος του σάχη της Περσίας,εγκαινιάζει στα ερείπια της Περσέπολης το Φεστιβάλ Τεχνών τουShiraz, μια από τις ριζοσπαστικότερες πολιτισμικές πρωτοβουλίες του 20ού αιώνα, ηοποία φιλοξένησε παραστάσεις μουσικής, θεάτρου και χορού από όλο τον κόσμο, σε μια χρυσή ισορροπία ανάμεσα στην πρωτοπορία και την παράδοση.Το 1977, το φεστιβάλ διοργανώνεται για τελευταία φορά και δύο χρόνια αργότερα η Ισλαμική Επανάσταση το απαγορεύει, σφραγίζοντας το αρχείο του.Πώς τιμά κανείς δέκα χρόνια συστηματικής καλλιτεχνικής δημιουργίας που διακόπηκαν αιφνίδια; Υπάρχει τρόπος να αναβιωθεί ένα φεστιβάλ μέσα από μια χορευτική παράσταση; Ο Άρμιν Χόκμι και η ομάδα του διερευνούν ακριβώς αυτά τα ερωτήματα με φαντασία και εφευρετικότητα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

4 & 5 Ιουλίου

Milo Rau – NT Gent

Medea’s Children

Ο φόνος πέντε παιδιών από τη μητέρα τους στο Βέλγιο και η αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας της –στοιχεία που συνυφαίνονται με την ιστορία της Μήδειας–βρίσκονται στο φόντο της αφήγησης του νέου έργου του Μίλο Ράου. Ο πρωτοπόρος του θεάτρου ντοκιμαντέρ στην Ευρώπηέρχεται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ με το Medea’s Children, μια παράσταση που συνομιλεί με τον πυρήνα της ευριπίδειας τραγωδίας, όχι για να την αναβιώσει, αλλά για να δοκιμάσει τα όρια του ορατού και του ανεκτού.Η δράση ξεκινά ανατρεπτικά: μετά την τέλεση της δολοφονίας, μια μετα-συζήτηση ξεκινάει επί σκηνής, όπου ο ηθοποιός και συντονιστής Πέτερ Σέιναβε συνομιλεί με τους ανήλικους ερμηνευτές για το θέατρο, την τραγωδία, τις οικογενειακές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, το τραύμα και τον θάνατο. Σύμφωνα με τη σκηνική σύμβαση της αρχαίας τραγωδίας, τόσο τα παιδιά όσο και ο φόνος μένουν συνήθως εκτός σκηνής, εδώ όμως και τα δύο έρχονται στο προσκήνιο. Τα παιδιά δεν είναι κάποια αόρατη παρουσία πίσω από τα τείχη, αλλά εμφανίζονται, μιλούν και μας κοιτούν κατάματα. Ο Ράου–σκηνοθέτηςμε την ικανότητα να μετατρέπει την πραγματικότητα σε ατόφιο σκηνικό γεγονός–δεν αποφεύγει την ωμή πλευρά της βίας, επιμένοντας ότι είναι άλλο να φαντάζεσαι και άλλο να βλέπεις. Με τη χρήση ζωντανής κάμερας, μεγάλης κλίμακας προβολών και προ-γυρισμένων σκηνών, η σκηνή μετατρέπεται σε εργαστήριο αναπαράστασης και αμφιβολίας, ενώ τα παιδιά αναλαμβάνουν ρόλους και γίνονται μάρτυρες, πρόσωπα του μύθου, αλλά και φορείς ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος.

Τρυφερό και αμείλικτο μαζί, το Medea’s Children λειτουργεί σαν υπενθύμιση του θεάτρου ως συλλογικής πράξης: μιας τελετουργίας που δεν υπόσχεται λύτρωση, αλλά δημιουργεί χώρο σύνδεσης. Η Μήδεια δεν παρουσιάζεται ούτε ως τέρας ούτε ως θύμα, αλλά ως μορφή που αρνείται να χωρέσει σε εύκολες κρίσεις.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

4 & 5 Ιουλίου

Gemma Hansson Carbone

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

του Δημήτρη Δημητριάδη

Μετά από πολυετή έρευνα πάνω στο εμβληματικό Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, η Τζέμα Χάνσον Καρμπόνε συνεχίζει τη δημιουργική της συνομιλία με το έργο του συγγραφέα, παρουσιάζοντας φέτος στο Φεστιβάλ τον Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας. Σε αυτό, η Ιταλοσουηδή ηθοποιός και σκηνοθέτρια εισχωρεί βαθύτερα στο σύμπαν του Δημητριάδη –ενός συγγραφέα που αξιοποιεί τη δύναμη των λέξεων και της φωνής ως εργαλεία επίκλησης και αφύπνισης– ενσαρκώνοντας η ίδια το κείμενο σε ένα φωνητικό και σωματικό γεγονός όπου τα πάντα μετατρέπονται σε ύμνο.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

5 Ιουλίου

GalanTrio

Raw Portraits

Ως κάλεσμα στις μουσικές δυνάμεις της εποχής, η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που αποτελείται από έργα πέντε συνθετών, καθώς και δύο νέες παραγγελίες. Πρόκειται για μια σταχυολόγηση έργων που είτε γράφτηκαν ειδικά για τον πρωταγωνιστή της βραδιάς –το σύνολο Galan Trio– είτε αποτελούν πλέον σταθερά σημεία αναφοράς του σύγχρονου ελληνικού ρεπερτορίου για πιάνο τρίο.

Ως επιβεβαίωση της ζωτικής του σχέσης με την ελληνική σύγχρονη δημιουργία, την απαιτητική αποστολή της εκτέλεσης των παραπάνω συνθέσεων αναλαμβάνει το Galan Trio.Γνωστό για την ενεργητική του σκηνική παρουσία και την αφοσίωσή του στον σύγχρονο σφυγμό της λόγιας μουσικής, το τρίο ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στα κελεύσματα του κλασικού ρεπερτορίου και τη ροπή προς το άγνωστο μέσα από την ανάθεση και την εκτέλεση νέων έργων γιατρίο. Μετά από την παρουσίαση πρωτότυπων προγραμμάτων του σε Ευρώπη και ΗΠΑ, η επιστροφή του GalanTrio στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου μετά το 2018 –στο πλαίσιο του αφιερώματος στον Κλωντ Ντεμπυσσύ– αποτελεί μια ευτυχή συγκυρία και ένας ομόφωνος λόγος εορτασμού.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

7 & 8 Ιουλίου

Need company– Jan Lauwers – Maarten Seghers

Lee Miller in Hitler’s Bathtub

Μια τραγική καντάτα

30 Απριλίου 1945. Η τριανταοκτάχρονη φωτογράφος πολέμου Λι Μίλερ στέκεται στο εσωτερικό του λουτρού της ιδιωτικής κατοικίας του Αδόλφου Χίτλερ στο Μόναχο. Τα ρούχα της φέρουν ακόμα τη μυρωδιά της επίσκεψής της στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου. Βγάζει τη στολή και τις λασπωμένες μπότες της –με τις οποίες λερώνει σκοπίμως το πάτωμα– και μπαίνει στη ‘μπανιέρα του διαβόλου’ για να βγάλει αυτή την οσμή αφανισμού από πάνω της. Ένας συνάδελφός της την αποθανατίζει σε μια από τις πιο περιβόητες φωτογραφίες του εικοστού αιώνα. Την ίδια μέρα ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτονεί στο Βερολίνο…

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

8 & 9 Ιουλίου

Φώτης Νικολάου

Ο διάδρομος

 

Ο διάδρομος είναι μια παράσταση χορού και θεάτρου που αρθρώνεται ως ποιητική και πολυφωνική σύνθεση γύρω από τις έννοιες του πένθους, της μνήμης, της αντίστασης και της ταυτότητας. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η καθολική εμπειρία του αποχαιρετισμού, όχι μόνο ως απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά και ως σταδιακή έκλειψη εκείνων των καταστάσεων που συγκροτούν τον ανθρώπινο βίο: της νεότητας, της ασφάλειας, της επιθυμίας, της ελευθερίας και, κυρίως, της αίσθησης του ανήκειν.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

12 & 13 Ιουλίου

Lina Majdalanie – Rabih Mroué

Four Walls and a Roof

Αντλώντας υλικό από τη δική τους εμπειρία εκπατρισμού, τη μετακίνησή τους από τη Βηρυτό στο Βερολίνο πριν από περίπου μία δεκαετία, και αντιμέτωποι με την άνοδο της ακροδεξιάς διεθνώς, οι δύο καλλιτέχνες αρθρώνουν μετωπικά την εμπειρία του να ζεις και να εργάζεσαι στην εξορία. Πώς μοιάζουν οι προσδοκίες για την ελευθερία του λόγου σε μια δυτική δημοκρατίαόταν έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, δηλαδή τη λογοκρισία, την προπαγάνδα, τη δολοφονία χαρακτήρων και όπου αλλού αναπαράγεται η εκάστοτε κυρίαρχη κυβερνητική αφήγηση; Τελικά, πόσο ελεύθερη και ανοιχτή είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία στην οποία ζούμε;

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

12 & 13 Ιουλίου

Gloria Dorliguzzo

Butchers

Τι σχέση έχουν οι Χασάπηδες με τον χασάπικο χορό;

Από αυτή την ετυμολογική, ιστορική και συμβολική συγγένεια εκκινεί το έργο της χορογράφου Γκλόριας Ντορλιγκούτσο, με οδηγό την τυχαία ανακάλυψη ότι το χασάπικο, ο ελληνικός παραδοσιακός χορός, σημαίνει κυριολεκτικά «χορός των χασάπηδων». Με επιρροές από τις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες και ιδίως από την τέχνη του σπαθιού, η χορογράφος στρέφεται προς τη χειρονομία της κοπής, αναζητώντας το σημείο τομής όπου συγκλίνουν η εργασία, ο ρυθμός και η καθημερινή πρακτική.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

12 & 13 Ιουλίου

TAO DanceTheater

16 & 17

Δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία της Κίνας. Υπάρχουν, ωστόσο, συναντήσεις που αρκούν για να ανασυντάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σώμα, την κίνηση, ακόμα και τον ίδιο τον χρόνο. Το TAO Dance Theater ανήκει ακριβώς σε αυτήν τη σπάνια περίπτωση: μία από τις πιο εμβληματικές και ριζοσπαστικές ομάδες σύγχρονου χορού, που έχει κατακτήσει τις μεγάλες σκηνές του κόσμου με μια χορογραφική γλώσσα, αυστηρή, ανόθευτη και απολύτως διακριτή.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

14 & 15 Ιουλίου

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης

Γεωργία Μαυραγάνη

Γη της Επαγγελίας

Η Γη της Επαγγελίας είναι η νέα παραγωγή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κοζάνης για το καλοκαίρι του 2026, σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Πρόκειται για μια παράσταση βαθιά συνδεδεμένη με την ταυτότητα και την ευρύτερη κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και με τη λιγότερο γνωστή ενεργειακή ιστορία της χώρας.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

17 & 18 Ιουλίου

Mohamed El Khatib

Ending in Beauty

Με λιτά μέσα και μεγάλη σκηνοθετική ακρίβεια, το οπτικοακουστικό περιβάλλον γίνεται ταυτόχρονα αρχείο και ρωγμή, μέσα από την οποία γλιστρά η ζωή. Το τέλος της Ομορφιάς είναι μια τρυφερή και συνάμα καυστική ιστορία αποχαιρετισμού: ένα θέατρο της πραγματικότητας που αναζητά την ομορφιά ακριβώς εκεί όπου μοιάζει να εξαντλείται.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

17 & 18 Ιουλίου

Deborah Hay

Σημείο Deborah Hay 

No Time To Fly

As Holy Sites Go

Πώς μπορεί μια χορογραφία να υπάρξει ταυτόχρονα ως κίνηση, ως γλώσσα και ως τρόπος να ξανασκεφτούμε την παρουσία του σώματος στον χώρο; Με το σημείο Deborah Hay, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στρέφει το βλέμμα στο έργο μιας χορογράφου που συγκαταλέγεται στις καθοριστικές φυσιογνωμίες της αμερικανικής πρωτοπορίας. Το αφιέρωμα μας καλεί να σταθούμε σε αυτό το ριζοσπαστικά κριτικό και πυκνόσημείοπου αποτελεί σήμερα το έργο της, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδαμέσα από μια διευρυμένη πρόσκληση.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

20 – 22 Ιουλίου

Λένα Κιτσοπούλου

Βάκχες

Η Λένα Κιτσοπούλου ανήκει στις πιο αιχμηρές και απρόβλεπτες φωνές της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Με γραφή και σκηνοθεσία που συνδυάζουν ωμό ρεαλισμό, χιούμορ και υπαρξιακή αγωνία, δημιουργεί παραστάσεις που κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το βαθιά πολιτικό.

Η σκηνοθέτρια με τη νέα της δουλειά δε θέλει να καταθέσει άλλη μια ψυχαναλυτική προσέγγιση στο ευριπίδειο δράμα, ούτε να μεταδώσει μηνύματα που ικανοποιούν την αντιληπτική ικανότητα των θεατών ως ‘Υψηλά’, προσφέροντάς τους την οποιαδήποτε τέρψη θεατρικής εμπειρίας. Ίσως το μόνο που θέλει είναι να στήσει ένα γλέντι για το αδιέξοδο Θεών και Ανθρώπων.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

22 & 23 Ιουλίου

Maria Hassabi

Us

Αντλώντας από την ιδιαίτερη γλώσσα της Μαρίας Χασάπη πάνω στη στατικότητα, την επιβράδυνση, την ακρίβεια και τη γλυπτική σωματικότητα, το Us αντιμετωπίζει τον χρόνο ως υλικό και την παρουσία ως μια ενεργή, διαρκή κατάσταση, την οποία διαπραγματεύεται στιγμή προς στιγμή. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο. Μέσα σε αυτό το πεδίο, γεννιέται μια αμοιβαιότητα με τον θεατή, ένας γλαφυρός συντονισμός των δύο μερών και της παρουσίας τους: εκείνοι και εμείς, καθισμένοι σε παράλληλη διάταξη, σε μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Ε

22 – 24 Ιουλίου

Ζωή Ευσταθίου 

When Did Silence Get This Loud?

Η ερώτηση στον τίτλο του έργου δεν συνιστά τόσο απορία που ζητά απάντηση όσο ένα ερώτημα που απευθύνεται ενεργά στο σώμα και τον νου του θεατή, γνωρίζοντας προκαταβολικά ότι οι απαντήσεις μερικές φορές δεν προσφέρουν διέξοδο: Πότε η σιωπή έγινε τόσο εκκωφαντική; Μέσα από μια συμφωνία κίνησης, ήχου, φωτός και δονήσεων, οι χορευτές και η χορογράφος θέτουν την έννοια της σιωπής σε διάλογο με την έννοια του ηλεκτρισμού, διερευνώντας τους τρόπους με τους οποίους βιώνουμε την υπερδιέγερση της πληροφορίας και τον αισθητηριακό θόρυβο στις μέρες μας. Υπάρχουν άραγε ακόμα σιωπές που βαραίνουν;

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

22– 24 Ιουλίου

Πάνος Μαλακτός

Brightest Heroine

Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο καινούριος παλεύει να γεννηθεί. Είναι η ώρα των τεράτων. Η νέα σόλο περφόρµανς του χορευτή και χορογράφου Πάνου Μαλακτού φέρνει στο προσκήνιο το σώμα που αντιδρά, κινητοποιείται και εξεγείρεται ενάντια στα τέρατα του παρόντος. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται µια γνώριμη γεύση: η ενέργεια που συσσωρεύεται όταν τα σώματα αρνούνται να σωπάσουν µπροστά σε µια αδυσώπητη πραγματικότητα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Β

22 – 24 Ιουλίου

Χριστιάνα Κοσιάρη

Τα κόλλυβα

Τα κόλλυβα είναι μια παράσταση χορού που σμίγει την ελληνική τελετουργική παράδοση με τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα παράδοξο τελετουργικό: κάθε χρόνο, πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται για να φτιάξουν τα δικά τους κόλλυβα όσο βρίσκονται ακόμη εν ζωή.

Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη συνεχίζει την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνοντας στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες άνω των εξήντα ετών. Οι ερμηνεύτριες μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα.

Τα κόλλυβα είναι μια γιορτή που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, συμφιλιώνοντάς τον με τον κύκλο της ζωής. Μια συνάντηση που τιμά αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, θυμίζοντάς μας ότι η μνήμη, η συντροφικότητα και η χαρά είναι δυνάμεις που αντηχούν και μετά το τέλος.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Η

26 &27 Ιουλίου

Christiane Jatahy

A TRIAL

Βασισμένο στο έργο Ένας εχθρός του λαού

του Χένρικ Ίψεν

Το A TRIAL μετατρέπει το έργο του Ίψεν σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό ‘λαϊκό δικαστήριο’, όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται απλώς αλλά τίθεται υπό κρίση. Αφετηρία είναι το σκάνδαλο που πυροδοτεί την πλοκή στο Ένας εχθρός του λαού (1882) του Νορβηγού δραματουργού: ο γιατρός Τόμας Στόκμαν, υπεύθυνος υγειονομικού ελέγχου των δημοτικών λουτρών από τα οποία εξαρτάται η ευημερία της πόλης, ανακαλύπτει ότι το νερό είναι επικίνδυνα μολυσμένο. Συνειδητοποιεί έτσι ότι η προστασία της δημόσιας υγείαςαπαιτείπολιτική δράση, κόστος και σύγκρουση. Όταν ο Στόκμαν επιμένει να μιλήσει, η πόλη –θεσμοί, Τύπος και πλειοψηφία–τον στοχοποιεί και τον βαφτίζει ‘εχθρό του λαού’.

Μέσα από τον κεντρικό ήρωα Στόκμαν, ο υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός, συνδημιουργός και κεντρικός ερμηνευτής Βάγκνερ Μόουρα λειτουργεί ως καταλύτης μιας σκηνικής διαδικασίας που μετατρέπει το θέατρο σε ανοιχτό πεδίο πολιτικής διαπραγμάτευσης.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 –ΚΗΠΟΣ

29 Μαΐου – 27 Ιουλίου

Objects of Common Interest

Η πρωτότυπη εγκατάσταση εικαστικού φωτισμού του βραβευμένου design studio Objects of Common Interest παραμένει και φέτος στην Πειραιώς 260, αποτελώντας πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της οπτικής ταυτότητας του χώρου.

Οι ιδρυτές του στούντιο, οι αρχιτέκτονες και σχεδιαστές Ελένη Πεταλωτή και Λεωνίδας Τραμπούκης, οι οποίοι δραστηριοποιούνται μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης, εστιάζουν στη δημιουργία γλυπτικών αντικειμένων και βιωματικών περιβαλλόντων που αναδεικνύουν τη σχέση της υλικότητας με τον χώρο.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 –ΦΟΥΑΓΙΕ Ε

13 – 30 Ιουνίου

Sergey Khismatov

Video Ensemble

Στην εγκατάστασή του στην Πειραιώς 260, ο Κισμάτοφ παρουσιάζει τρία δείγματα   της κοπτικής του τέχνης. Στο POLITUNES, απομονώνει φωνητικές αμηχανίες ή λεκτικούς μετεωρισμούς πολιτικών, δικτατόρων και λαϊκιστών σε ζωντανές τους ομιλίες, φτιάχνοντας μια μικροσύνθεση όπου το ξεκαρδιστικό αγκαλιάζεται με το ανατριχιαστικό. Το υλικό του SUONO POVEROείναι μια χορωδία από σκουπίδια –ήχοι που παράγoνται από τσακισμένες συσκευασίες, απορρίμματα σε σακούλες και, εν γένει, αντικείμενα λίγο πριν την τελική τους απόσυρση από τον κύκλο της ζωής και της κατανάλωσης– σε ένα συμπυκνωμένο σχόλιο πάνω στη βιωσιμότητα και τον οικολογικό αφανισμό, που προδίδει επιπλέον την επιρροή της Arte Povera στην καλλιτεχνική του πρακτική. Στο έργο ROTONDA, ο Κισμάτοφ ζήτησε από φίλους του απ’ όλον τον κόσμο να του στείλουν ηχογραφήσεις με πόρτες που τρίζουν. Το γοερό κελάηδισμα που παράγεται από το άνοιγμα και το κλείσιμό τους ανακαλεί την ίδια τη χειρονομία της αποδοχής ή του αποκλεισμού, ένα οδυνηρό κλείσιμο του ματιού στις παγκόσμιες ροές μετανάστευσης και στον πολιτισμό της ανοχής και της ενσυναίσθησης.

Όλα αυτά τα videos δεν είναι ηχητικές ιδιοτροπίες ή ομφαλοσκοπήσεις, αλλά αυτόνομα και ουσιαστικά έργα φτιαγμένα και βγαλμένα μέσα από την ανήσυχη κουζίνα ενόςσυνθέτη που αξιοποιεί όλο το φάσμα και τιςδυναμικές της σύνθεσης: το κρεσέντο, το φορτίσιμο, το πιανίσιμο, την κινησιολογία μιας ορχήστρας, ένα ευρύ κρουστικό λεξιλόγιο και, κυρίως, το λεξιλόγιο του θορύβου. Αν όλα αυτά φαίνονται ζαλιστικά, μην ανησυχείτε: αυτή είναι η γεύση του εικοστού πρώτου αιώνα.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

Calla Henkel–Max Pitegoff

THEATER

Στην αχανή λεωφόρο Σάντα Μόνικα του Λος Άντζελες με τις φωτεινές μαρκίζες, μια γυναίκα επιχειρεί να συγκροτήσει έναν θίασο. Με τα λεφτά που λαμβάνει ως αποζημίωση έπειτα από ένα ατύχημα, αγοράζει ένα θέατρο πενήντα θέσεων και μετακομίζει εκεί. Πρόκειται για την κεντρική μορφή του υβριδικού ντοκιμαντέρ των Κάλα Χένκελ και Μαξ Πιτέγκοφ THEATER, την οποία υποδύεται η σκηνοθέτις και εικαστικός Λέιλα Γουάινραμπ, καταθέτοντας μια ερμηνεία που απηχεί γλαφυρά τη ζωή των ίδιων των δημιουργών – το καλλιτεχνικό δίδυμο που ανακαίνισε στην πραγματική ζωή ένα μικρό θέατρο στη Σάντα Μόνικα και ξεκίνησε να το λειτουργεί ως New Theater Hollywood το 2024.

ΕΝΑΣΤΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ– ΕΝΑΣΤΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Μεταμεσονύκτιες προβολές του εφήμερου της σκηνικής πράξης

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ

16, 24 & 28 Ιουνίου

4, 8, 13, 21 & 24 Ιουλίου

Η νέα πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, που φιλοξενείται στον Χώρο Δ της Πειραιώς 260, συστήνεται με τον τίτλο «Έναστρος ουρανός– Έναστρες νύχτες». Τα μεσάνυχτα, σε ένα βιομηχανικό τοπίο, μέσα στην ησυχία της καλοκαιρινής Αθήνας, κάτω από μια ανοιχτή οροφή, προβάλλονται ταινίες. Εκεί που πραγματώνονται εφήμερες παραστάσεις, παρουσιάζονται κινηματογραφικές καταγραφές που συναντούν τον θεατή σε μια πόλη που επιβραδύνει.

Έργα που έχουν κινηματογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο, όχι ως απλή τεκμηρίωση αλλά ως αυτόνομες μεταγραφές της σκηνικής εμπειρίας, διατηρούν την ένταση, τον ρυθμό και τη δραματουργική ποιότητα τους. Σύγχρονοι δημιουργοί συνθέτουν ένα πολυφωνικό πεδίο, όπου το θέατρο, ο χορός και η περφόρμανς συνομιλούν με τον κινηματογράφο. Συστήνεται έτσι –μέσω του κινηματογράφου αυτή τη φορά– ο μακροχρόνιος διάλογος του Φεστιβάλ μετη σύγχρονη περφόρμανς και τα έργα-ορόσημα του 20ού και 21ου αιώνα.

AΦTER

Επιμέλεια Δημήτρης Τσάκας, Ηρώ Νικολάου

Το ΑΦTER–ένα επιμελημένο πρόγραμμα μουσικών live– κρατάει την Πειραιώς 260 για ακόμα λίγο ξύπνια τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Την Παρασκευή 29 Μαΐου, με την έναρξη του Φεστιβάλ,η νέα αυτή δράση συστήνεται στο κοινό μέσα από μια σειρά live που διατρέχουν το πρόγραμμα της Π260, μεταμορφώνοντας τον χώρο σε ένα ζωντανό σημείο συνάντησης τα μεσάνυχτα.

Η καινούργια αυτή σειρά μουσικών live φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα μωσαϊκό ήχων και διαθέσεων, γεμάτο εκπλήξεις. Δεκατρείς μουσικές βραδιές όπου η τζαζ διαδέχεται το rock, live DJ sets αποκαλύπτουν νέες προσεγγίσεις, ενώ μουσικέςperformances δοκιμάζουν τα όρια της σκηνικής και ηχητικής έκφρασης. Ένα ΑΦTER που συστήνει την Π260 ως ένανmicro-συναυλιακό χώρο, ίσως και ανεξάρτητα από το υπόλοιπο καλλιτεχνικό πρόγραμμα που προηγείται–ένα αυτούσιο καλλιτεχνικό γεγονός.

 

LECTURE – PERFORMANCES

Κύκλος ανοιχτών παρουσιάσεων και συζητήσεων με επιτελεστικό χαρακτήρα

Επιμέλεια Δημήτρης Παπανικολάου

 

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

16 Ιουνίου, 8, 9,26 & 27 Ιουλίου / ΧΩΡΟΣ Β

30 Ιουνίου &14Ιουλίου / ΧΩΡΟΣ Ε

Πυγολαμπίδες

Ο φετινός κύκλος διαλέξεων και συζητήσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, που παρουσιάζεται στον χώρο της Πειραιώς 260, συστήνεται με τον τίτλο«Πυγολαμπίδες». Παίρνοντας έμπνευση από το γνωστό «Άρθρο των πυγολαμπίδων» του Πιερ Πάολο Παζολίνι, αλλά και το βιβλίο Η επιβίωση των πυγολαμπίδων του Ζωρζ Ντιντί Υμπερμάν, σκεφτόμαστε τις πυγολαμπίδες ως σύμβολο ανθεκτικότητας αλλά και διακινδύνευσης, περιβαλλοντικής ευθύνης και οικοκριτικού στοχασμού, σύμβολο όμως επίσης επαφής, κινητικότητας και αλλαγής οπτικής γωνίας. Οι «Πυγολαμπίδες» θα είναι, ως εκ τούτου, ένας κύκλος ανοιχτών παρουσιάσεων και συζητήσεων με επιτελεστικό χαρακτήρα, ένα ευέλικτο σχήμα δημόσιου λόγου που κινείται ανάμεσα στη διάλεξη, την περφόρμανς και τον συλλογικό στοχασμό. Μέσα από λογο-τελεστικές παρεμβάσεις (lecture-performances),ομιλήτ(ρι)ες μεδιαφορετικές ιδιότητεςκαι εξειδικεύσεις ενεργοποιούν τον λόγο ως μορφή δράσης και έρευνας, προτείνοντας τρόπους να σκεφτούμε εκ νέου ζητήματα που διαπερνούν τον κοινωνικοπολιτικό και καλλιτεχνικό σύγχρονο ορίζοντα. Συζητάμε για την πολιτική και καλλιτεχνική διερεύνηση, την έμφυλη διάσταση της έκφρασης, τη μνήμη της παράστασης, τον εγκλεισμό, την επιμονή και την επιβίωση, την πολιτειότητα και τη συμμετοχή. Οι «Πυγολαμπίδες» συνιστούν έτσι έναν κύκλο παρουσιάσεων αλλιώς: μικρές εστίες σκέψης και ανταλλαγής που επιδιώκουν να προκαλέσουν διάλογο και να ανοίξουν πολλαπλές αναγνώσεις της πραγματικότητας.

Σε αυτό τοευέλικτο σχήμα παρουσίασης,η θεωρητική ανάπτυξη ιδεών, ο άμεσος διάλογος με το κοινό και οι παραστατικές τέχνες συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται, επιτρέποντας παράλληλα κλεφτές ματιές στη σκέψη και την πρακτική των προσκεκλημένων. Μέσα από την έκθεση της καλλιτεχνικής ή/και ερευνητικής διαδικασίας σε εξέλιξη, οι συναντήσεις αυτές ανοίγουν στο κοινό ένα παράθυρο στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται μια ιδέα, ένα καλλιτεχνικόέργο ή ένα ερευνητικό ερώτημα, μετατρέποντας την παρουσίαση σε πεδίο κοινής αναζήτησης.

Επιμέλεια Δημήτρης Παπανικολάου

Σε συνεργασία με τηνΙσαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη

Συμμετέχουν οι Γιάννης Βογιατζής (16/6), Θεοδώρα Ψυχογιού και Κατερίνα Φωτεινάκη (30/6), Στάθης Γράψας (8/7), Στέφανος Λεβίδης (9/7), Λένα Πλάτωνος (14/7), εργαζόμενες και εργαζόμενοι του ΦΑΕ (27/7) κ.ά

ΘΕΑΤΡΟ 104

18 – 21 Ιουλίου

Γιώργος Βουρδαμής

Νοχαβελάνδη

Ένα γουέστερν δωματίου

του Γιάννη Αποσκίτη

Η Νοχαβελάνδη, σε πρωτότυπο κείμενο του Γιάννη Αποσκίτη και σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή, είναι μια μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου που καταναλώνει τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Χρησιμοποιώντας τη θεματική και αισθητική των γουέστερν και τον αφανισμό των φυλών της αμερικανικής ηπείρου ως ιστορικό γεγονός και παγκόσμιο αφήγημα, οι δημιουργοί σκαρώνουν μια πολιτική σάτιρα για την ανθρωπότητα και την αδηφάγα φύση της – μια παραβολή για τα πολλαπλά Ελ Ντοράντο* των τελευταίων αιώνων.

20 – 23 Ιουλίου

Μαριλένα Κατρανίδου

Η Φαλακρή Τραγουδίστρια

–Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά–

Βασισμένο στο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο

Η Φαλακρή Τραγουδίστρια είναι ένα βαθιά αντιθεατρικό έργο, έτσι άλλωστε το χαρακτήριζε και ο ίδιος ο συγγραφέας του. Ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή το 1950, προκαλώντας την οργή των θεατών, οι οποίοι προχώρησαν σε μαζικές αποχωρήσεις και αποδοκιμασίες. Μέσα στα επόμενα χρόνια, ωστόσο, καθιερώθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου θεάτρου, αλλάζοντας δια παντός τους όρους της σύγχρονης δραματουργίας.

Στην εκδοχή που προτείνει η Μαριλένα Κατρανίδου, το έργο αντιμετωπίζεται ως πεδίο έρευνας πάνω στους ανθρώπινους μηχανισμούς συμπεριφοράς. Μια σκηνική πρόταση γύρω από τοπαράλογο,μια δραματουργία φτιαγμένηαπό ετερόκλητα υλικά, γεμάτη παγίδες που μοιάζουν παράλογα λογικές.Μία ιστορία κλισέ: δύο τυπικά ζευγάρια Άγγλων, μία υπηρέτρια, ένας πυροσβέστης, ένα κουδούνι που χτυπάει, μία πιθανή φωτιά.Κι όμως το πραγματικό ζήτημαβρίσκεται αλλού.Πόσες κοινές λογικές χρειάζονται για να προκύψει το παράλογο;

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

21 – 23 Ιουλίου

Θανάσης Κριτσάκης

Michel: Ασκήσεις θνητότητας

Το Michel: Ασκήσεις Θνητότηταςείναι μια παράσταση πρωτότυπης δραματουργίας που πραγματεύεται θραύσματα καθημερινού λόγου, όπως αυτά αποτυπώνονται στον χώρο ενός γυμναστηρίου, καθώς και εμβληματικά κείμενα του δυτικού πολιτισμού.Βασισμένη στο σπουδαίο έργο του Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία, έχει ως κεντρικό άξονα το σώμα, το οποίο νοείται ως τόπος καθυπόταξης και κυριαρχίας των υποκειμένων. Το σώμα ως ένα σύστημα σημείων, ένα πεδίο λειτουργιών, μια μηχανή που μπορεί να αναλυθεί, να ελεγχθεί και να παράγει μέσα από την επιτήρηση, την άσκηση, τη θεραπεία, την πρόληψη, την αισθητικοποίηση και τον κολασμό.

Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό, για να επιστρέψει τελικά σε μια ατόφια καλλιτεχνική πρόσληψη και αποτύπωση της πραγματικότητας.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ

17 – 21 Ιουνίου

Γιώργος Δρίβας

Συνομιλία με ένα λογισμικό – Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά

To έργο Συνομιλία με ένα λογισμικό – Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά είναι μια περιπατητική – διαλογική ξενάγηση, βασισμένη στη συνομιλία του δημιουργού με μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence – ΑΙ) και παρουσιάζεται υπό την μορφή μιας περιδιάβασης στην Αρχαία Αγορά, στην καρδιά της πόλης των Αθηνών.

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ

 

ΕΟΡΤΕΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

3 Ιουνίου

Víkingur Ólafsson

Έργα Μπαχ, Μπετόβεν, Σούμπερτ

 

Ο πιανίστας Βίκινγκουρ Όλαφσον, με καταγωγή από την Ισλανδία, αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα σπάνιο φαινόμενο της εποχής μας. Λίγο μετά τα σαράντα του, οι ερμηνείες του δεν έχουν χάσει τίποτα από τον νεανικό ενθουσιασμό, τη ρηξικέλευθη διάθεση αλλά και τη βαθιά πνευματικότητα που τον χαρακτηρίζουν από τότε που εισέβαλε ορμητικά στην παγκόσμια μουσική σκηνή πριν δεκαπέντε-είκοσι χρόνια. Από τους πιο αναγνωρισμένους καλλιτέχνες της εποχής μας, έχοντας υπογράψει εδώ και χρόνια αποκλειστικό συμβόλαιο με την Deutsche Grammophon, ο Όλαφσον είναι πάνω από όλα ένας οραματιστής μουσικός και οι καλλιτεχνικές επιλογές του ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά με την οποία ατενίζει χιλιοπαιγμένα έργα – ορόσημα της πιανιστικής φιλολογίας.

4 Ιουνίου

The  Avex Ensemble

Blade Runner

Live

Ο θρύλος λέει ότι δεν υπήρξε ποτέ μία οριστική εκδοχή της ταινίας, αλλά επτά διαφορετικές ενσαρκώσεις της. Σαν ένας ειρωνικός απόηχος πάνω στο θέμα του αντιγράφου (replica) που διαπερνά την ταινία, η μουσική του Vangelis παραμένει μία και ακλόνητη, σαν ταινία μέσα στην ταινία. Δεν αποτελεί τόσο επένδυση, όσο έναν σφυγμό δίπλα και μέσα στην εικόνα, έναν πολύτιμο δραματουργικό οδηγό για κάθε συναίσθημα που αρθρώνεται μέσα στη δυστοπική μελλοντολογία του Ρίντλεϊ Σκοτ. Η μουσική του Vangelis φέρει μια μοναδική συνθετική ευφυΐα. Στα εμβληματικά “Love Theme” και “Runner’s Blues”, η μελωδία αναδύεται σαν εσωτερικός μονόλογος, επιχρωματίζοντας τις πιο εύθραυστες πτυχές ενός κόσμου που ταλαντεύεται ανάμεσα στο ανθρώπινο και το μηχανικό. Στις 4 Ιουνίου, κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, το finalcut της ιστορικής ταινίας προβάλλεται σε μια μνημειακών διαστάσεων HD οθόνη, ενώ η εμβληματική μουσική εκτελείται ζωντανά από το ενδεκαμελές The Avex Ensemble, σε απόλυτο συγχρονισμό με την ταινία. Πρόκειται για μια στιγμή μυσταγωγίας: ένα θραύσμα μέλλοντος ζωντανεύει μέσα στο κέλυφος του αρχαίου θεάτρου, λίγο πριν αυτό κλείσει για τις εργασίες αποκατάστασής του.

5 & 6 Ιουνίου

Σταύρος Ξαρχάκος

Στο παρόν

Από Το Μεγάλο μας Τσίρκο μέχρι το Ρεμπέτικο, από τις σπουδές στο Παρίσι δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ και έπειτα στο Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης με την παρότρυνση του Λέοναρντ Μπερνστάιν, η πορεία του Σταύρου Ξαρχάκου στάθηκε αταλάντευτη και μεγαλειώδης, αλλά, κυρίως, συντονισμένη με τη μεγάλη περιπέτεια του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού – του οποίου άλλωστε υπήρξε ένας από τους πιο ατόφιους εκφραστές. Ωστόσο, η κληρονομιά αυτή δεν φαίνεται να βαραίνει τον ίδιο. Η δράση του τα τελευταία χρόνια αποκαλύπτει έναν άνθρωπο παραδομένο στο παρόν και τη γλυκιά του ταραχή. Είναι, άλλωστε, ο χρόνος που κατοικεί ο δημιουργός: ένα σήμερα σε διαστολή που χωράει όλους τους υπόλοιπους μέσα του.

9 Ιουνίου

Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble – Βασίλης Κώστας

Ήπειρος

Συμμετέχουν οι Κώστας Τζίμας, Αντώνης Κυρίτσης και Πέτρος Χαλκιάς

Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του λαουτίστα,λέκτορα στο Hellenic College Holy Cross των ΗΠΑ και υποψηφίου για βραβείο Grammy Βασίλη Κώστα–του οποίου η δεκαετής μαθητεία και συνεργασία δίπλα στον Πετρολούκα Χαλκιά διαμόρφωσε έναν πολύτιμο πυρήνα γνώσης και αισθητικής–το υλικό αυτό βρίσκει σήμερα νέα έκφραση μέσα από το Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble, τη βασική ορχήστρα της παράστασης. Το εικοσαμελές σύνολο νέων μουσικών από όλη την Ελλάδα, με έδρα τα Ιωάννινα, φέρνει επί σκηνής έναν δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στην αυθεντική ερμηνεία των παραδοσιακών σκοπών και σε νέες ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις, διατηρώντας τον χαρακτήρα του ηπειρώτικου ιδιώματος και προτείνοντας μια σύγχρονη καλλιτεχνική ματιά πάνω στην πλούσια μουσική κληρονομιά της περιοχής.

10 Ιουνίου

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών – Λουκάς Καρυτινός

Η Αμερική του Μάνου Χ – Μέρος A’ 

Η δεκαετία του 1960 βρίσκει τον κόσμο να αλλάζει γρήγορα, τους νέους να αναζητούν διακαώς νέα οράματα και νοήματα στη ζωή και στην τέχνη –με αποκορύφωμα τον Μάη του ’68– και την Ελλάδα ειδικότερα να παλεύει με τις δικές της πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές που οδήγησαν στο πραξικόπημα του ’67. Ο Μάνος Χατζιδάκις βρίσκεται σε μια εποχή ωριμότητας και καταξίωσης – έχει κερδίσει το βραβείο Όσκαρ (1961) για το Ποτέ την Κυριακή και, κυρίως, έχει πετύχει να μιλήσει απευθείας στην ψυχή του ελληνικού (και όχι μόνο) κοινού, συνταιριάζοντας το λόγιο με το λαϊκό με τρόπο πρωτόγνωρα φυσικό, βαθύ και ειλικρινή. Και ανοίγει τα φτερά του για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ζει για κάποια χρόνια, αποτραβηγμένος συνειδητά από μια σκοτεινή ελληνική πραγματικότητα αλλά συνάμα μακριά και από τις ρίζες του σε ήχους, εικόνες και ανθρώπους. Στην Αμερική, «χορεύοντας με τη σκιά του», βιώνει με έναν διαφορετικό τρόπο την οικουμενικότητα της ελληνικής μουσικής και ανακαλύπτει νέες πτυχές των ριζωμένων βιωμάτων του. Υπογράφει έτσι το συγκλονιστικό Το Χαμόγελο της Τζοκόντας (1965), που θα γίνει έργο οριακό για τις αναζητήσεις της εποχής και το σύνολο της νέας ελληνικής μουσικής. Τρία χρόνια αργότερα (1968), συνθέτει τη μουσική για την κινηματογραφική ταινία γουέστερν Blue (ή Βρώμικα παλικάρια, όπως έχει αποδοθεί στα ελληνικά) του Καναδού SilvioNarizzano. Και παρά την αποτυχία της ταινίας, η μουσική του Χατζιδάκι ξεχωρίζει και χάρη στην αξία της διατηρεί μια αυτοτελή πορεία ως μία από τις πλέον εκλεκτές σελίδες του ορχηστρικού του έργου. Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού της διευθυντή Λουκά Καρυτινού, επιστρέφει φέτος στις δύο μεγάλες αυτές παρτιτούρες του Χατζιδάκι, τιμώντας τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη γέννησή του.

12 & 13 Ιουνίου

Σταμάτης Κραουνάκης

Λυσιστράτη

Μια ξεκαρδιστική όπερα

Μπορούμε να πούμε κάτι νέο για τη Λυσιστράτη έπειτα από τόσα χρόνια; Γιατί επανέρχεται με τέτοια επιμονή στις σκηνές του κόσμου; Ποιο νόημα παραμένει ανεξάντλητο μέσα στην ιδιοφυή αυθάδεια της ηρωίδας;

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα ευτυχής συγκυρία η διασκευή του έργου από τον Σταμάτη Κραουνάκη, καθώς μας αφήνει να αναρωτιόμαστε τι θα προκύψει από τη συνάντηση του σπινθηροβόλου πνεύματος του Αριστοφάνη με την αχαλίνωτη μουσική του φαντασία. Ο συνθέτης στήνει μια πολυφωνική οπερέτα που φιλοξενεί ισότιμα μουσική και λόγο, όλα κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης σάτιρας του ποιητή. Πότε λυρική, πότε λαϊκή, πότε σαρκαστικό καμπαρέ, η μουσική γίνεται αγωγός της δράσης, ενώ ο αδόμενος λόγος συμπληρώνει ιδανικά αυτήν την αριστοφανική μέθεξη, απελευθερώνοντας νύξεις στο σήμερα και τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο την ξέχειλη θεατρικότητα του δρώμενου. Παράλληλα, ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνογράφος Takis ντύνει την παράσταση με μια απολύτως σύγχρονη αισθητική που κουμπώνει με το ιστορικό πλαίσιο του έργου, καταλήγοντας σε μια ακαταμάχητη εικαστική πανδαισία. Στη σκηνή του θεάτρου, συναντιούνται τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί, με ξεχωριστή την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη στον ρόλο της θεάς Αθηνάς.

15 Ιουνίου

Estonian Philharmonic Chamber Choir – Tallinn Chamber Orchestra – Tõnu Kaljuste

Έργα Arvo Pärt

Σε μια γιορτή της ζωής και του έργου του Εσθονού συνθέτη, η βραδιά του Ηρωδείου φιλοξενεί εμβληματικά έργα της φωνητικής μουσικής του συνθέτη, τόσο της σόλο όσο και της χορωδιακής. Το απαιτητικό καθήκον της ερμηνείας τους αναλαμβάνουν η Φιλαρμονική Χορωδία Δωματίου της Εσθονίας και η Ορχήστρα Δωματίου του Ταλίν υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Τόνου Καλιούστε – συμπαραστάτες του Περτ επί δεκαετίες, έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διάδοση και την ερμηνευτική κατανόηση του μουσικού του σύμπαντος. Η παρουσία τους στη σκηνή του Ηρωδείου προδιαγράφει έναν μουσικό εσπερινό γνήσιας συγκίνησης, μια ολόψυχη εκδήλωση ευγνωμοσύνης απέναντι σε έναν μεγάλο ιεροφάντη που συνόψισε τη δύναμη της μουσικής με τα ακόλουθα λόγια: «Εφόσον μπορεί κάποιος να σκοτώσει με έναν ήχο, μπορεί και να θεραπεύσει με έναν ήχο».

17 Ιουνίου

Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης – Raining Pleasure

Η Αμερική του Μάνου Χ – Μέρος Β΄

Άλμα στον χρόνο: σε ένα στούντιο έξω από την Κολονία το 2004, οι RainingPleasure ολοκληρώνουν την ηχογράφηση τουδίσκου, με τη συμβολή του σαξοφωνίστα DavidLynch και της Έλλης Πασπαλά στο καταληκτικό “Noble Dame”. Συγκρότημα με πηγαία μελωδική αισθαντικότητα και ευρωπαϊκή παιδεία, οι Raining Pleasure διέγνωσαν τη συγγένειά τους με τους κόσμους του Reflections (τον αγγλικό στίχο, τη ροκ ενέργεια) και παρέδωσαν μια απαράμιλλη διασκευή που απογείωσε την εγχώρια δισκογραφία τους, ενώ άνοιξε νέα μονοπάτια αποδοχής στο εξωτερικό μέσα από τη ζωντανή παρουσίαση του Reflectionsσε διάφορους σταθμούς.

Τη μοναδική αυτή συναστρία θα ζήσουμε φέτος το καλοκαίρι. Και αν κοιτάξουμε προσεκτικά τη σκηνή του Ηρωδείου όταν οι Raining Pleasure απλώσουν τον αραχνοΰφαντο κόσμο του Reflections, ίσως προσέξουμε μια αντανάκλαση να σχηματίζεται μπροστά στην ορχήστρα ή πάνω στον ουρανό, ένα ηλεκτρικό σύνολο κάτω από τη μπαγκέτα ενός μάγου-συνθέτη: των New York Rock and Roll Ensemble και του παντοτινού Μάνου Χατζιδάκι.

18 Ιουνίου

Einstürzende Neubauten

Ωδή στην Avant Garde

Όσοι ανέβουν στο αρχαίο θέατρο το βράδυ του Ιουνίου, θα βρεθούν μπροστά σε ένα ιστορικό παράδοξο: ένα συνεργείο κατεδαφίσεων των μουσικών συμβάσεων μεταμφιεσμένο σε συγκρότημα θα έχει καταλάβει τη σκηνή του Ηρωδείου, μετατρέποντάς το σε μια εξαίσια βιομηχανική παιδική χαρά.

Αναφερόμαστε φυσικά στους Einstürzende Neubauten / Καταρρέοντα Νεόχτιστα (προφέρεται: Αϊνστύρτσεντε Νόιμπαουτεν). Ανάμεσα στις πιο σημαντικές βιολογικές διεργασίες που διατηρούν ένα είδος στη ζωή και εγγυώνται την ανανέωση και τη διαιώνισή του, συγκαταλέγεται η ικανότητα ενσωμάτωσης ξένου DNA – ακόμη και όταν αυτό είναι δυνητικά εχθρικό. Με τρόπο που αντικατοπτρίζει αυτήν τη βιολογική σοφία, το γερμανικό σύνολο έχει διασχίσει μισό αιώνα μουσικής ιστορίας συνεχίζοντας να ακούγεται το ίδιο γιατί ακριβώς δεν ακούγεται σαν τίποτε άλλο. Ενώ κλείνουν το μάτι στις εφήμερες ηχητικές πρωτοπορίες, η ακοή τους παραμένει σταθερά προσανατολισμένη σε έναν ήχο που έρχεται από μέσα.

19 Ιουνίου

Λένα Πλάτωνος – Μαρία Φαραντούρη

Μοίρες

Η σπουδαία Λένα Πλάτωνος, στην πιο ώριμη ίσως φάση της καλλιτεχνικής της πορείας, και η ερμηνεύτρια των μεγάλων ποιητών Μαρία Φαραντούρη –που τραγουδά για τρίτη φορά σε πρώτη εκτέλεση Λένα Πλάτωνος– συναντιούνται στο Ηρώδειο, με τρία σπουδαία έργα.

Η μοναδική Λένα Πλάτωνος, ως φυσική συγγενής των αρχαίων μορφών, γίνεται με τη μουσική της το όχημα που μεταφέρει τις ποιήτριες δυναμικά στο παρόν και τους εξασφαλίζει μια ζωή στο μέλλον – πλέον, τραγουδισμένη – δίνοντας έναν σύγχρονο τόνο στα έργα με την ηλεκτρονική της παλέτα. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει την παράδοση της αρχαιοελληνικής μουσικής κλίμακας, εντάσσοντας και στοιχεία από το παραδοσιακό τραγούδι. Ιδανική ερμηνεύτρια αυτών των έργων δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την άχρονη – και γι’ αυτό διαχρονική –φωνή της Μαρίας Φαραντούρη.

Η μουσική και η αφήγηση της Λένας Πλάτωνος, μαζί με την ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη, ανασύρουν τις Ποιήτριες από τη λήθη, σαν τραγούδι τωρινό και παντοτινό, όπως πραγματικά τους αξίζει. Τα πρωτότυπα κείμενα των αφηγήσεων και οι αποδόσεις στα νέα ελληνικά ανήκουν στον Θάνο Τσακνάκη.

 

21 Ιουνίου

Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ – Μιχάλης Οικονόμου

Λεωνίδας Καβάκος – Ηλίας Λιβιεράτος

Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής

Έργα Μπετόβεν, Μότσαρτ

Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ συνεργάζεται με τον κορυφαίο βιολονίστα Λεωνίδα Καβάκο στην αριστουργηματική Συμφωνία κοντσερτάντε για βιολί και βιόλα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Δίπλα στον διεθνούς φήμης σολίστα θα βρεθεί ο επί χρόνια συνεργάτης του και βιολίστας, Ηλίας Λιβιεράτος, ενώ τη μουσική διεύθυνση της συναυλίας θα έχει ο αρχιμουσικός της ορχήστρας, Μιχάλης Οικονόμου.

22 Ιουνίου

Lykke Li

Η Lykke Li δεν γράφει απλώς τραγούδια. Γράφει στιγμές που σε συναντούν όταν δεν το περιμένεις, για να ανατρέψουν τη μέρα σου και να μεταμορφώσουν τη νύχτα σου. Η ανεξίτηλη φωνή πίσω από το “I Follow Rivers” και κομμάτια όπως τα “No Rest for the Wicked” και “I Never Learn” έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για να συναντήσει τους πολυάριθμους ακροατές της και να σβήσει έτσι ένα συναυλιακό απωθημένο ετών.

Στις 22 Ιουνίου, το Ωδείο Ηρώδου Αττικού μετατρέπεται στο πιο ταιριαστό σκηνικό για αυτήν την πολυπόθητη συνάντηση, μια συναυλία που θα περάσει από όλες τις αποχρώσεις του εύθραυστου και του εκρηκτικού. Με καινούργιο υλικό στον ορίζοντα και νέο άλμπουμ που αναμένεται εντός 2026, η Lykke Li συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τι σημαίνει σύγχρονη ποπ, με ακατανίκητο στυλ, ένστικτο και απόλυτο έλεγχο της ατμόσφαιρας.

25 & 26 Ιουνίου

Στάθης Λιβαθινός

Ευριπίδη

Εκάβη

Στη σκιά της Πολιτείας

Η ευριπίδεια Εκάβη, γραμμένη στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, εκτός από το ότι πραγματεύεται το τέλος της μυθικής Τροίας, αντανακλά επίσης το λυκόφως της αθηναϊκής πόλεως ως δομικής μονάδας πολιτειακής συγκρότησης. Στο έργο, η επίκληση των κανόνων και του δικαίου επανέρχεται σταθερά, ενδεικτική μιας περιόδου που τίποτε από τα δύο δεν λειτουργεί. Στον αντίποδα, η πλατωνική Πολιτεία –γραμμένη σε περίοδο πολιτιστικής ανάκαμψης– αρθρώνει μια ουτοπική σύλληψη ανασυγκρότησης, συνδέοντας τη γνώση με την πολιτειακή οργάνωση. Αν και ανήκουν σε διαφορετικά είδη και απέχουν χρονικά, τα έργα αυτά τέμνονται σε έναν κοινό πυρήνα προβληματισμού:

Ο άξονας της σκηνικής επεξεργασίας είναι ο Μύθος του Σπηλαίου, η εμβληματική πλατωνική αλληγορία για την πλάνη, τη γνώση και τη δυνατότητα αφύπνισης. Η εικόνα των δεσμωτών που εκλαμβάνουν ως πραγματικότητα έναν κόσμο σκιών θεμελιώνει, εδώ, μια ισχυρή θεατρική συνθήκη. Μέσα σε αυτήν, η Εκάβη ενεργοποιείται ως καταλυτική παρουσία, με το διεισδυτικό σκηνοθετικό βλέμμα του Στάθη Λιβαθινού να μετατρέπει το σμίξιμο της τραγωδίας με τη φιλοσοφία σε πεδίο στοχασμού και δοκιμασίας, όπου αναμετρώνται τα όρια της επίγνωσης, του ανθρώπινου μέτρου και της ευθύνης.

29 Ιουνίου

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών – Μιχάλ Νεστερόβιτς

Όγδοη Συμφωνία

του Γκούσταφ Μάλερ

Ακόμα και για τα δεδομένα του μεγαλειώδους συμφωνικού έργου του Γκούσταφ Μάλερ, η Όγδοη Συμφωνία κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Σηματοδοτεί ένα άκρο, όχι μόνο για τον Μάλερ αλλά για τη ρομαντική συμφωνία γενικά. Το προσωνύμιο ‘των Χιλίων’ δεν προήλθε από τον ίδιο τον συνθέτη, αλλά από τον ιμπρεσάριο Έμιλ Γκούτμαν, ο οποίος το χρησιμοποίησε για λόγους δημοσιότητας πριν από την πρεμιέρα του έργου. Σήμεραμπορεί να φαντάζει υπερβολικό, αλλά υπολογίζεται ότι σε εκείνη τη συναυλία συμμετείχαν 858 τραγουδιστές και 171 εκτελεστές οργάνων. Ωστόσο, η ουσία δεν είναι ούτε ο χρόνος (ηΤρίτη Συμφωνία διαρκεί περισσότερο) ούτε ο αριθμός των εκτελεστών (και στη Δεύτερη Συμφωνία απαιτούνται ανάλογες ευρείες δυνάμεις)· το μοναδικό μεγαλείο της Όγδοης έγκειται στον καταφατικό της τόνο, μιας και είναι η μοναδική συμφωνία του ιδιοφυούς μουσουργού που δεν έχει ίχνος ειρωνείας, αμφιβολίας ή εσωτερικής πάλης. Αντιθέτως, αναπτύσσει μια αγέρωχη, στιβαρή ρητορική, κομίζοντας μηνύματα μείζονος πνευματικότητας με αταλάντευτη, εσωτερική και μουσική αυτοπεποίθηση. Η πρεμιέρα της στις 12 Σεπτεμβρίου 1910 στο Μόναχο, υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη, ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής του Μάλερ – μόλις επτά μήνες πριν από τον θάνατό του. Ο ίδιος αναγνώρισε στην Όγδοη το μεγαλύτερο συνθετικό του επίτευγμα, ενώ ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Τόμας Μαν αποτύπωσε την πεμπτουσία του κολοσσιαίου αυτού συμφωνικού έργου λέγοντας πως «εκφράζει την τέχνη της εποχής μας στην πιο βαθιά και ιερή της μορφή». Ασφαλώς, καθαρά πρακτικοί λόγοι καθιστούν την παρουσίαση της Όγδοης ένα όχι σύνηθες καλλιτεχνικό γεγονός – και ως εκ τούτου ιδιαίτερης αξίας. Ο διεθνούς φήμης Πολωνός αρχιμουσικός Μιχάλ Νεστερόβιτς ηγείται της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, μιας πλειάδας εκλεκτών λυρικών τραγουδιστών και εκτεταμένων χορωδιακών δυνάμεων που συμμετέχουν, προσφέροντας στο κοινό του Φεστιβάλ μια από τις σπάνιες ευκαιρίες να απολαύσει ζωντανά το επικό αυτό αριστούργημα.

30 Ιουνίου

John Legend

Evening of Songs& Stories

Ένας σύγχρονος μύθος, ένα θρυλικό θέατρο και ένα αδιαφιλονίκητο momentum: οΤζον Λέτζεντ –ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής του εικοστού πρώτου αιώνα και ένας αισθαντικός ανανεωτής της soul και του R&B– έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για μια αποκλειστική εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Ως συγκυρία, η τελευταία μέρα του Ιουνίου έχει ήδη εξασφαλίσει τη θέση της στην ιστορία: η συναυλία του κορυφαίου καλλιτέχνη θα είναι η τελευταία πολιτιστική εκδήλωση που θα λάβει χώρα πάνω στη φιλόξενη σκηνή του θεάτρου πριν το κλείσιμό του και την έναρξη των εκτεταμένων εργασιών αναστήλωσης.

Η εμφάνιση εντάσσεται στο πλαίσιο της περιοδείας “An Evening of Songs & Stories”, μιας μουσικής αφήγησης όπου κάθε τραγούδι λειτουργεί ως σταθμός ζωής. Legenda στα λατινικά σημαίνει να αφηγείσαι εκείνες τις ιστορίες που πρέπει να ακουστούν δυνατά και αυτό ακριβώς κάνει εδώ ο Τζον Λέτζεντ: μόνος στο πιάνο, απογυμνώνει τις συνθέσεις του από τις ενορχηστρωτικές τους πανοπλίες και τις μετατρέπει σε μια σινεμασκόπ αναδρομή στο παρελθόν, ξετυλίγοντας ιστορίες, εμπειρίες και συναντήσεις που διαμόρφωσαν την ανεπανάληπτη προσωπική και καλλιτεχνική του πορεία.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ – ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ

20 Ιουνίου

Εθνική Λυρική Σκηνή – Jacques Lacombe– Παναγής Παγουλάτος

Μήδεια

του Λουίτζι Κερουμπίνι

Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι γιαμία μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική παραγωγή του 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία Μαρίας Χορς.

Στο πλαίσιο του θεματικού της άξονα για την καλλιτεχνική περίοδο 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961 με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, επιχειρείται μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό.

3 & 4 Ιουλίου

Χρήστος Θεοδωρίδης

Αισχύλου

Πέρσες

Στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο, αυτός ο νεαρός σκηνοθέτης από τη Θεσσαλονίκη αναμετριέται με την αισχύλεια τραγωδία. Γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνική ςδραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάζεται πάνω στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, συνεχίζοντας έτσι τη νοητή πορεία που έχει σχηματίσει τα τελευταία χρόνια με έργα πολιτικά φορτισμένα και ιδιαίτερα επίκαιρα (Σ’ εσάς που με ακούτε/Λούλα Αναγνωστάκη, Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου/Εντουάρ Λουί, Συνέδριο για το Ιράν/Ιβάν Βιριπάγεφ, κ.ά.).

10 & 11 Ιουλίου

Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ»

Javor Gardev

Ευριπίδη

Βάκχες

Με τους The Tiger Lillies

Σε μια σπάνια επιδαύρια συναστρία, στον τόπο όπου η μουσική και το δράμα συνεχίζουν διαχρονικά να αντηχούν, οι Βάκχες σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου δημιουργού Γιάβορ Γκάρντεφ παρουσιάζονται στο αρχαίο θέατρο ως μια σκηνική ανάγνωση που απορρυθμίζει την αιώνια διαπάλη ανάμεσα σε δυο θεμελιώδεις αρχές – τη λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου. Τη μουσική υπογράφουν και ερμηνεύουν ζωντανά επί σκηνής οι The Tiger Lillies, το διεθνούς φήμης βρετανικό συγκρότημα, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στη δράση ως σκοτεινοί τραβαδούροι, με μορφές που αντλούνται από το διονυσιακό σύμπαν. Από αυτή τη σύμπραξη Οργανισμών, σωμάτων και ζωντανής μουσικής προκύπτει μια παράσταση που κλονίζει τη βεβαιότητα της λογικής.

Στις Βάκχες του Γκάρντεφ τίθεται ένα καίριο ερώτημα σχετικά με την ανοχή της κοινωνίας στην αποσταθεροποίηση. Πώς μεταβολίζεται στον συλλογικό οργανισμό το συμβάν –διανοητικά, ψυχικά, πολιτικά– πριν μετατραπεί σε τραύμα; Το έργο λειτουργεί ως αναμέτρηση με τα όρια της ευταξίας, δοκιμάζοντας την αντοχή κανόνων και θεσμών. Στον Ευριπίδη, η διονυσιακή μανία δεν είναι μια αθώα γιορτή αλλά δοκιμασία της ίδιας της ιδέας του πολιτισμού, που ωθεί στα άκρα τη διατήρηση του ελέγχου, των ηθών/εθών, των νόμων και της αυτοεικόνας μας.

17 & 18 Ιουλίου

Εθνικό Θέατρο

Δημήτρης Καραντζάς

Ευριπίδη

Άλκηστις

Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα. Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.

Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η παράσταση γίνεται ένα σκηνικό επιχείρημαπου δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο–ηρωίδας.

24 & 25 Ιουλίου

Νίκος Καραθάνος

Ειρήνη

Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη

Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα.

Η Ειρήνη κατέχει κομβική θέση στο συνολικό έργο του Αριστοφάνη ως η άκρως συμφιλιωτική και πλέον αισιόδοξη από τις πολιτικές του κωμωδίες. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: τους πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων. Η επιμονή του απλού ανθρώπου να διεκδικήσει την ειρήνη, ακόμα και ενάντια στη λογική της εξουσίας, καθιστά το έργο απόλυτα επίκαιρο σε έναν κόσμο όπως ο σύγχρονος, όπου οι εισβολές, η βία, οι απειλές, η ανασφάλεια και ο κυνισμός εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα.

31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου

Εθνικό Θέατρο

Ελένη Ευθυμίου

Ευριπίδη

Τρωάδες

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει από ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών–ανάμεσά τους μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει– κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου και την αξεπέραστη μετάφραση του Γιάννη Τσαρούχη, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα– κυρίως– για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.

Στο ανέβασμα της Ελένης Ευθυμίου, οι Τρωάδες δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της βασιλικής οικογένειας που αναμένουν την τελική διαλογή. Τα σώματά τους αναμειγνύονται με άλλα σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους και που συνήθως δεν έχουν το προνόμιο της αφήγησης. Σώματα που το σύστημα αγνοεί επιδεικτικά, που η εξουσία επιλέγει με ποιον τρόπο θα διαχειριστεί ή θα αφανίσει. Σε αυτό, άλλωστε, ο πόλεμος είναι ‘δίκαιος’: εξισώνει πάντα το πολύ με το λίγο και με το καθόλου.

7 & 8 Αυγούστου

Alan Lucien Øyen

Αντιγόνη

Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή

Μία νέα, ριζοσπαστική ερμηνεία της Αντιγόνης, μια παράσταση που ενώνει την ποίηση της κίνησης με την ποίηση του κειμένου και του προφορικού λόγου.

Δημιουργός της ο Άλαν Λουσιέν Όγεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας. Επί σκηνής, η καλλιτεχνική ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ο ίδιος ίδρυσε πριν από είκοσι χρόνια και αποτελείται από χορευτές, ηθοποιούς, συγγραφείς και σχεδιαστές. Μαζί τους, σημαντικοί συνεργάτες-χορευτές του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, με τον Όγεν να είναι από τους πρώτους χορογράφους που προσκλήθηκε να δημιουργήσει ένα νέο, ολοκληρωμένο έργο για την ομάδα μετά τον θάνατο της ιδρύτριάς της.

21 & 22 Αυγούστου

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Αστέριος Πελτέκης

Αριστοφάνη

Λυσιστράτη

Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί απλώς μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Επιμένει να είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωποκεντρικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, που με όχημα το γέλιο, μας απευθύνεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία.

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, εκεί όπου η κοινότητα συναντιέται εδώ και αιώνες για να αναμετρηθεί με τα όριά της, η δική μας Λυσιστράτη φιλοδοξεί να επιστρέψει όχι ως μνημείο της αρχαίας δραματουργίας και ανάμνηση μιας έκφρασης του αρχαίου κόσμου, αλλά ως ζωντανό πολιτικό γεγονός. Μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή – αρκεί να τολμήσουμε να φανταστούμε αλλιώς την ύπαρξη και, κυρίως, τη συνύπαρξή μας. Σαν σε όνειρο.

28 & 29 Αυγούστου

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Θωμάς Μοσχόπουλος

Ευριπίδη

Ίων

Πρόκειται για ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού,θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Είναι ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.

Η παράσταση, μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες.

20 Ιουνίου – 29 Αυγούστου

Δημιουργική απασχόληση παιδιών στην Επίδαυρο

Μικροί Ιχνευτές

Το επιτυχημένο θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα «Μικροί Ιχνευτές» συνεχίζεται και φέτος, φέρνοντας κοντά στα παιδιά το υπέροχο και μυστηριώδες σύμπαν των αρχαίων μύθων. Ενώ οι μεγάλοι παρακολουθούν απερίσπαστοι την παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, τα παιδιά απασχολούνται δημιουργικά προσεγγίζοντας το περιεχόμενο του ίδιου έργου. Το πρόγραμμα υλοποιείται από ομάδα έμπειρων θεατροπαιδαγωγών και δασκάλων μουσικοκινητικής και αισθητικής αγωγής.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο

κατά τη διάρκεια των παραστάσεων

στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Για παιδιά 5-9 ετών

ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

 

3 Ιουλίου – 29 Αυγούστου

Περιοδική έκθεση

ΧΟΡΩΝ ΧΩΡΟΣ

Ο Χορός δεν υποκρίνεται

Στις 6 Αυγούστου 1879, κάτοικοι του Λυγουριού Αργολίδας παραχωρούν τα κτήματά τους στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, με σκοπό την αποκάλυψη του αρχαιολογικού χώρου του Ασκληπιείου Επιδαύρου (Συμβολαιογραφική πράξη, αριθμός 250).

Ένας Χορός –αυτή η ομάδα πολιτών– που θα προσκαλέσει στο μέλλον άλλους Χορούς στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Ένα μακρύ τραπέζι, καρέκλες, ένα ψυγείο με κρύο νερό και μια κυκλική διάταξη καθισμάτων κάτω απ’ τη σκιά ενός δέντρου. Ο εκθεσιακός χώρος μετατρέπεται σε μια φιλόξενη δομή η οποία γεννά εστίες και δράσεις Χορού.

Στιγμιότυπα από κυκλικούς χορούς, άλλοτε στην πλατεία του χωριού και άλλοτε στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου. Κοινωνικές ομάδες που μεταμφιέζονται για τον εορτασμό της Αποκριάς, ομάδες εργατών που κατασκευάζουν σκηνικά για τις παραστάσεις της Επιδαύρου. Βίντεο και φωτογραφίες, ηχογραφήσεις από αρχειακά υλικά με αποτυπώσεις του Χορού σε παραστάσεις, σε αντιπαραβολή με σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα στα οποία εντοπίζεται μια άλλη, πραγματική και συλλογική εκδοχή του.

Ένας Χορός νέων δημιουργών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ταξιδεύει στην Επίδαυρο. Περιηγείται και συναντά ομάδες πολιτών της τοπικής κοινότητας, συζητά και ακούει. Γύρω απ’ το τραπέζι, διαβάζει και ανιχνεύει τις λειτουργίες του Χορού.

Σύλληψη – Εικαστική Επιμέλεια Γιώργος Σαπουντζής

Επιστημονική Επιμέλεια Δηώ Καγκελάρη, Παναγιώτης Μιχαλόπουλος

Βοηθός επιμελητή Σόνια Μυρίδου

Έρευνα – Τεκμηρίωση Εύα Γεωργουσοπούλου, Κωνσταντίνα Νικολοπούλου

ΣΤΑΔΙΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

26& 27 Ιουνίου

Δημήτρης Καμαρωτός

(Άλκηστις) Τοπίο μετά την Υπόσχεση

Μια σκηνική εμπειρία σε αρχαιολογικό χώρο με μία ερμηνεύτρια και κουιντέτο εγχόρδων

Στη δεύτερη φιλοξενία αυτού του απείθαρχου κειμένου στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, ο συνθέτης Δημήτρης Καμαρωτός μετατρέπει το έργο σε έναν υποφωτισμένο μονόλογο που υιοθετεί άλλες διαστάσεις. Διότι η Άλκηστις εδώ δεν είναι ηρωίδα μιας ιστορίας, αλλά μια παρουσία σε μετάβαση.

Η δράση εκτυλίσσεται νύχτα, έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο. Κάτω από κρεμασμένα χρωματιστά φώτα, οι θεατές αναμένουν την έναρξη της παράστασης. Μια μορφή τους υποδέχεται, δίνοντας οδηγίες και συντονίζοντας τη ροή εισόδου. Από εδώ και πέρα, δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα διότι θα προδώσουμε την πλοκή αυτού του έργου και, κυρίως, την ηρωίδα του. Μπορούμε μόνο να πούμε ότι θα ζήσουμε μια διαδρομή –κυριολεκτικά και μεταφορικά– όπου θα ακολουθήσουμε την ηρωίδα στην σκοτεινή πλευρά του δράματος, εκεί όπου η απαξίωση της ζωής και η ακόμα βαθύτερη της παραγνώρισης της θυσίας έχουν ανοίξει ένα κρατήρα που ζητάει δικαίωση. Σε αυτή την προσωπική κάθοδο της Άλκηστης, ο χρόνος επιβραδύνεται, εκείνη μιλά και το τοπίο της απαντά.

10 & 11 Ιουλίου

Ζήσης Σέγκλιας

Oedipus Steps

Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για μια ακόμα παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου πάνω στον εμβληματικό ήρωα. Οι δύο αξεπέραστες τραγωδίες του Σοφοκλή έχουν τεθεί σε υποχρεωτική αγρανάπαυση για φέτος, ωστόσο δεν θα μπορούσε να λείπει μια διαθλασμένη ματιά πάνω στη μοναδική τους κληρονομιά. Μπορούμε να φανταστούμε το Oedipus Steps –του πρωτοεμφανιζόμενου στο Φεστιβάλ συνθέτη Ζήση Σέγκλια– ως το ‘unseen footage’ από τα δύο έργα. Ή, ως ένα άγνωστο έργο μέσα σε ένα γνωστό έργο, μια αδέσποτη θεατρική πράξη που ζει εκτός σκηνικού χρόνου, στη σφαίρα αυτού που υπονοείται και όχι εκείνου που ειπώνεται.

Το έργο διαρκεί σαράντα πέντε μόνο λεπτά. Μέσα σε αυτήν τη μικρή φέτα χρόνου, χωράει μια περιπετειώδης συνάντηση μουσικής, χορού και λόγου, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο: μια κλεφτή σκέψη ότι τα κλασικά έργα κρύβουν δραματουργικά κοιτάσματα στις τυφλές τους γωνιές, αλλά, κυρίως, μια αστραφτερή υπενθύμιση ότι ο Θηβαϊκός κύκλος παραμένει ένα ακούραστο εργαστήρι νοήματος που μπορεί και συνομιλεί απευθείας, μέσα από τους αιώνες, με τις πιο σύγχρονες και τολμηρές μουσικές αναζητήσεις.

ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

4, 5, 11, 12, 18, 19, 25, 26 Ιουλίου

ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

Η Αφηγηματική Αρχαιολογία είναι μια ξεναγητική και περιπατητική περφόρμανς, που υλοποιείται φέτος για πρώτη φορά στον Αρχαιολογικό Χώρο της Επιδαύρου. Με θέμα«Επίδαυρος – Το σώμα και το μυστήριο της ίασης», η δράση αυτή με τη συμβολή και μέσα από τη δυναμική των παραστατικών Τεχνών, προτίθεται να μας φέρει σε επαφή με το ‘ειδικό αφήγημα’, τη μοναδιαία και ιδιαίτερη ιστορία αυτού του Αρχαιολογικού χώρου. Η Αφηγηματική Αρχαιολογία, ως ερευνητική και παραστασιακή μεθοδολογία, έχει ήδη δοκιμαστεί με αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε αρχαιολογικούς χώρους σε Ελλάδα και Ιταλία, μετουσιώνοντας θεαματικά την αρχαιολογική πληροφορία σε βιωματική εμπειρία για τον επισκέπτη.

Συντονισμός – Επιμέλεια Ισαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη • Εικαστική & σκηνική επιμέλεια Γιώργος Σαπουντζής • Δραματουργία Ελένη Μολέσκη • Καλλιτέχνες – Ερευνητές Νίκος Ζιάζιαρης, Φοίβος Μίχος-Ράμος, Ανδρομάχη Φουντουλίδου κ.ά. • Σύμβουλος αρχαιολόγος Αλεξάνδρα Σφυρόερα • Ιδέα – Εποπτεία Μιχαήλ Μαρμαρινός

Πάροδος

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ – Τα Μαθήματα

Στην Επίδαυρο, τόπο ταυτισμένο με το αρχαίο δράμα, θα πραγματοποιηθούν το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου δύο εργαστήρια καλλιτεχνικής έρευνας για την αττική τραγωδία και κωμωδία υπό την καθοδήγηση εκλεκτών καλλιτεχνών.

Η έρευνα θα εστιάσει πρωτίστως στο θέμα «Χορός/χορικότητα», προσεγγίζοντας τον Χορό –βασικό συντελεστή της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας–μέσα από μελέτη της κίνησης, της φωνής, του λόγου, καθώς και μέσα από τη σύγχρονη έννοια της χορικότητας.

ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

26 & 27 Ιουνίου

Ευριπίδης Λασκαρίδης

ΤΟΥΡΝΕ

Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, περφόρμερ και δημιουργός που κινείται στο μεταίχμιο χορού, θεάτρου και εικαστικών τεχνών, επιστρέφει στη Μικρή Επίδαυρο με ένα έργο που φέρνει στην επιφάνεια αθέατες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας με αφορμή τη μαγική περιπέτεια του θεάτρου.

Αφετηρία του είναι ο κόσμος των θερινών θεατρικών περιοδειών και μπουλουκιών: ένας μικρόκοσμος συντροφικότητας και εξάντλησης, φιλοδοξίας, λατρείας και τελικά επιβίωσης, όπου οι ίδιες ιστορίες επανέρχονται ξανά και ξανά. Σώματα που θάβονται και ανασύρονται, πολλαπλοί ρόλοι και ταυτότητες που παραμένουν αμφίσημες, ένας αδελφός, ένας εραστής ή ίσως και τα δύο.

4 Ιουλίου

Marta Górnicka

Mothers–A Song for Wartime

Η γλώσσα του πολέμου παραμένει αμετάβλητη μέσα στον χρόνο. Οι θηριωδίες, οι βιασμοί γυναικών, η εξόντωση των αμάχων και η καταστροφή της ζωής επανέρχονται με οξύτητα στην τεταμένη παγκόσμια πραγματικότητα. Μέσα σε αυτήν τη σκληρή ιστορική διαπίστωση, το Mothers – A Song for Wartime αναζητά ό,τι μπορεί να απομείνει από τη φωνή, όταν η βία έχει διαρρήξει ακόμα και τη δυνατότητα του λόγου.

Στη σκηνή συναντιούνται είκοσι μία γυναίκες από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία, ηλικίας από 9 έως 71 ετών. Μια Χορωδία που αποτελείται από μητέρες και κόρες, επιζώσες και μάρτυρες του ολέθρου που γεννούν οι ένοπλες συρράξεις, λειτουργεί εδώ ως φορέας διαφορετικών βιωμάτων και πολιτικών εμπειριών. Ανάμεσά τους υπάρχουν πρόσφυγες από τη Μαριούπολη, το Κίεβο, το Ιρπίν και το Χάρκοβο, γυναίκες που διώχθηκαν, αλλά και γυναίκες που άνοιξαν τα σπίτια τους για να υποδεχθούν άλλες. Οι μαρτυρίες μητέρων και παιδιών, ξεριζωμένων από τον πόλεμο, γίνονται το υλικό ενός έργου που αρθρώνει μια συλλογική φωνή καταγγελίας.

10 & 11 Ιουλίου

Κ. Βήτα

Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη

Ο Κωνσταντίνος Βήτα –ένας από τους πλέον ανήσυχους πρωτεργάτες της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής– ενορχηστρώνει μέσα από το δικό του πρίσμα παραδοσιακά και ρεμπέτικα τραγούδια. Στο έργο Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη, μια μουσική σύνθεση-γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, το ατομικό και το συλλογικό βίωμα, περιλαμβάνονται τέσσερα τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου –ενός από τους σημαντικότερους εκφραστές του ρεμπέτικου– καθώς και ένα καινούργιο τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα. Το έργο πλαισιώνεται από πρωτότυπες συνθέσεις του Κ. Βήτα, που λειτουργούν σαν σημείο εισόδου και εξόδου από έναν μουσικό κόσμο που βρίσκεται στο χείλος μιας μνήμης έτοιμης να εξαφανιστεί ή να μεταμορφωθεί. Είναι η πρώτη φορά που θα παρουσιαστεί ως ζωντανή μουσική παράσταση.

17 & 18 Ιουλίου

Θοδωρής Γκόνης

Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου

Μια συντροφιά, μια παρέα ανθρώπων εφτά τον αριθμό, με την κονκάρδα του οδοιπόρου και του στρατολάτη στο πέτο, φτάνουν στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές, τις ελιές και το μεγάλο βράχο. Αποφασίζουν σύμφωνα με την παλιά συνήθεια των Ελλήνων, να διηγηθούν τραγουδιστά την ιστορία τους,την ιστορία του τόπου, αυτού του τόπου.

24 & 25 Ιουλίου

Κορνήλιος Σελαμσής–Χάρης Φραγκούλης

1961

Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος

Για μία ηθοποιό, δύο φωνές και έξι όργανα

Με λίγα φορητά φώτα και μία φορητή ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της. Είναι η ζωή της και μαζί ο καιρός της. Κάποιες φορές ακούγεται μια ανδρική φωνή, ένα πρόσωπο που δεν βλέπουμε ποτέ. Άλλοτε, βλέπουμε ένα νέο κορίτσι έξω από τον κύκλο – τραγουδάει ή μένει σιωπηλό.

Το κοινό, εμείς, καθισμένοι σε ημικύκλιο παρακολουθούμε τι συμβαίνει μέσα στον κύκλο. Όχι με βλέμμα νοσταλγικό ή λυπημένο, αλλά με βλέμμα που κτίζει κόσμους, ή καλύτερα: με βλέμμα που αντικρίζει, βλέμμα ερωτικό.

Οι δημιουργοί απευθύνουν μια πρόσκληση στο κοινό να κατοικήσει, έστω και στιγμιαία, ένα ερείπιο.

31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου

Χαράλαμπος Γωγιός

CHOREKA

Φωνές για τις σιωπές που μιλούν

Στον υποβλητικό χώρο του Μικρού Θεάτρου Αρχαίας Επιδαύρου, το δημοφιλές και δραστήριο γυναικείο χορωδιακό σύνολο CHÓRES, υπό τη μουσική διεύθυνση της Ειρήνης Πατσέα, ενσαρκώνει τη συλλογική φωνή της θηλυκότητας, άλλοτε εξερευνώντας τη μυσταγωγική δύναμη της ασυνόδευτης ερμηνείας και άλλοτε μέσα από νέες, ανατρεπτικές επεξεργασίες για το AthenaeumSaxophoneQuartet που, σε σύμπραξη με τις γυναικείες φωνές, γεφυρώνει τη λόγια πολυφωνία με τον σύγχρονο ήχο. Σε εκρηκτική αντίστιξη, η μαγνητική Μαρίνα Σάττι απογειώνει το υλικό μέσα από ελεύθερες, αυτοσχεδιαστικές τζαζ μεταγραφές με το Yiannis Papadopoulos Trio, ενώ ο επιβλητικός βαθύφωνος Τάσος Αποστόλου εισάγει τον ανδρικό αντίλογο του εξουσιαστικού άξονα των θεατρικών έργων.

7 & 8 Αυγούστου

Galin Stoev

I–ONE

του Ιβάν Βιριπάγεφ

Το νέο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ περνά μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γκαλίν Στόεφ, ενός δημιουργού με βαθιά γνώση του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Τρεις ηθοποιοί από διαφορετικές χώρες συναντιούνται στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου για την παγκόσμια πρεμιέρα του I–ONE. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο μοιράζονται η Αντιγόνη Ντυσέν από την Αυστραλία, η Σοφία Κόκκαλη από την Ελλάδα και η Καρολίνα Ζέπα από την Πολωνία, συνθέτοντας από την πρώτη στιγμή μια σκηνική συνάντηση διαφορετικών ερμηνευτικών διαδρομών.

Αντλώντας έμπνευση από τη φόρμα και το πνεύμα της αρχαίας τραγικής παράδοσης, η Μήδεια επανέρχεται ως μια νέα, σύγχρονη τραγωδία για τον 21ο αιώνα. Μια σκηνοθετική πρόταση που δοκιμάζει τα όρια του μύθου και αναμετριέται με το πιο εύθραυστο υλικό του είδους μας: την τεχνολογία, την έννοια του εαυτού και της ταυτότητας.