H Joan Leigh Fermor, μαζί με το συζύγό της Patrick Leigh Fermor, ταξίδεψαν για δεκαετίες σε Ασία και Ευρώπη, βρίσκοντας όμως το «σπίτι» τους στην  Ελλάδα την οποία αγάπησαν. Όχι μόνο τα μνημεία, αλλά και τους ανθρώπους, το φως, το τοπίο, την ψυχή της χώρας. 

Οι πρώτες συγκλονιστικες φωτογραφιες της Leigh Fermor προέρχονται από το βομβαρδισμένο Λονδίνο κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα χρόνια που ακολουθών κάθε άλλο παρά εγκατέλειψε το πάθος της.  Στα ταξίδια της πάντα κρατούσε τη φωτογραφική της μηχανή και έσα από αυτή έβλεπε τον κάθε τόπο. Φωτογραφίζοντας τις δεκαετίες του 40 και του 50 δεν είχε προφανώς τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες. Για κάθε φωτογραφία έπρεπε να  αιχμαλωτίσει το φως, τη σκιά, τους ανθρώπους, την κάθε λεπτομέρεια. Το αποτέλεσμα είναι έργα τέχνης που παραπέμπουν σε γλυπτά «Μια επαναστάτρια του βλέμματος» όπως την χαρακτήρισε η Ντίνα Αδαμοπούλου, Διευθύντρια του Ιστορικού Αρχείου – Μουσείο Ύδρας.

Στο ΓΑΚ / Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας η έκθεση «Βλέμμα στον κόσμο. Οι φωτογραφίες της Joan Leigh Fermor», η οποία βασίζεται στο ομότιτλο λεύκωμα ‘The Outward Gaze. The photographs of Joan Leigh Fermor’ και αποτελεί μια συνολική αναφορά στο φωτογραφικό έργο της Joan Leigh Fermor. Παρουσιάζεται τοποθεσίες που πλέον έχουν αλλάξει αλλά και ένας τρόπος ζωής που δεν υπάρχει πια. 

Στην έκθεση παρουσιάζεται μια επιλογή φωτογραφιών – από τις περίπου 5.000 φωτογραφίες, διαφάνειες και εκτυπώσεις εξ επαφής που φυλάσσονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας –που τράβηξε η Joan Leigh Fermor (1912–2003) στις δεκαετίες του 1940 και του 1950. Το διάστημα αυτό, απαθανάτισε εκπληκτικές εικόνες ταξιδεύοντας στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Καραϊβική, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία και, πάνω απ’ όλα, σε όλη την Ελλάδα. Τη δεκαετία του 1950, μαζί με τον μετέπειτα σύζυγό της έμενε συχνά στην Ύδρα, όπου εντάχθηκαν στο φιλικό κύκλο  των καλλιτεχνών  Νίκου Χατζηκυριάκο-Γκίκα και John Craxton. 

Με μεγάλη διακριτικότητα η Joan φωτογράφιζε τον κόσμο γύρω της, κατά καιρούς για λογαριασμό των περιοδικών Architectural Review και Horizon καθώς και για τα δύο εμβληματικά βιβλία του συζύγου της για την Ελλάδα: Μάνη (1958) και Ρούμελη (1966), αλλά τις περισσότερες φορές απλώς για την προσωπική της ευχαρίστηση. Όπως τόνισε η επιμελητής της έκθεσης Xavier Francesco Salomon, παρέμεινε μια ερασιτέχνης φωτογράφος, αλλά τόσο καλή που είναι καλλιτέχνης. Στην έκθεση έχει επιλεγεί να μην υπάρχει τεκμηρίωση των φωτογραφιών καθώς αυτό δεν έχει σημασία και οι εικόνες  αντιμετωπίζονται ως ανεξάρτητα έργα τέχνης.