Η παρούσα μελέτη εξετάζει την οθωμανική στρατιωτική στρατηγική στην Πελοπόννησο του 18ου αιώνα μέσα από το πρίσμα των οχυρωμένων πόλεων και του ρόλου τους στη διαχείριση των συνόρων. Αντί να αντιμετωπίζει τις οχυρωμένες πόλεις αποκλειστικά ως στατικές αμυντικές κατασκευές, τα προσεγγίζει ως ενεργούς χώρους στρατιωτικής οργάνωσης, διοικητικού ελέγχου, υλικοτεχνικού συντονισμού και αυτοκρατορικής ανασυγκρότησης μετά την οθωμανική ανακατάκτηση της Μορέας το 1715. Εστιάζοντας σε βασικές οχυρωμένες πόλεις όπως το Ναυπάκτιο, το Ναύπλιο, η Μεθώνη, η Κόρινθος, η Κορώνη και η Πάτρα, η μελέτη εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο το οθωμανικό κράτος διατήρησε την εξουσία του μέσω εργασιών επισκευής, στρατιωτικής φρουράς, εφοδιασμού, κινητοποίησης εργατικού δυναμικού και διαχείρισης των γύρω αγροτικών πληθυσμών. Υποστηρίζει ότι η οθωμανική στρατηγική στην Πελοπόννησο δεν βασιζόταν μόνο σε μνημειώδη οχυρωματικά έργα, αλλά και στη συνεχή προσαρμογή του οχυρωματικού τοπίου στις μεταβαλλόμενες στρατιωτικές, πολιτικές και τοπικές συνθήκες.