Ήδη από την αρχαιότητα η Σελήνη κατέλαβε τη θέση της στη μύθους ως θεά του φεγγαριού, κόρη, σύζυγος και μητέρα θεών και θεϊκών πλασμάτων όπως ο Λέων της Νεμέας και οι Ώρες (που αντιπροσώπευαν τις εποχές του χρόνου). Ωστόσο, η πιο γνωστή της ερωτική σχέση ήταν αυτή με το θνητό βοσκό Ενδυμίωνα, τον οποίο βύθισε σε αιώνιο ύπνο για να μην πεθάνει ποτέ.
Αντίστοιχα, ως Luna λατρευόταν από τους Ρωμαίους οι οποίοι της είχαν προσδώσει τριπλή υπόσταση ανάλογα με τις φάσεις της Σελήνης: Luna για την πανσέληνο, Hecate (Εκάτη) για την περίοδο που το φεγγάρι είναι αθέατο και Diane για το νέο φεγγάρι και τις πρώτες ημέρες του.
Η Σελήνη λατρεύτηκε ασφαλώς σε όλο τον κόσμο, στη Μεσόγειο, την Αμερική, την Αυστραλία. Μύθοι και λατρείες που σχετίζονταν με τις φάσεις της σελήνης συνδέονταν με τη γονιμότητα, τη μαγεία, τη μαντική.
Στη μυθολογία των Αζτέκων, οι θεοί προκειμένου να αντιμετωπίσουν το σκοτάδι δημιούργησαν τον Ήλιο και τη Σελήνη τα οποία είχαν αρχικά την ίδια λάμψη. Ωστόσο, έπρεπε πλέον να αντιμετωπίσουν το συνεχές και έντονο φως. Η λύση σε αυτό το πρόβλημα δόθηκε πετώντας στη Σελήνη έναν λαγό ο οποίος μείωσε τη φωτεινότητα της αλλά επίσης προκάλεσε τα χαρακτηριστικά σημάδια στην επιφάνεια του φεγγαριού. Αντίστοιχος μύθος με το Λαγό στο Φεγγάρι υπάρχει και στους μύθους λαών της Ανατολικής Ασίας, Κινέζους, Ιάπωνες και Κορεάτες.
Στους σκανδιναβικούς μύθους ο λύκος Hati Hróðvitnisson ή Mánagarmr κυνήγησε στο νυχτερινό ουρανό τη θεά της Σελήνης Μani και κατάφερε να την καταπιεί. Την ίδια τύχη είχε και ο Ήλιος βυθίζοντας τον κόσμο σε έναν βαρύ χειμώνα που διήρκησε τρία ολόκληρα χρόνια. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, η Σελήνη είναι δημιούργημα του Θεού και όχι αυθύπαρκτη θεότητα όπως πίστευαν οι ειδωλολατρικοί λαοί και μάλιστα είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Η Σελήνη έπαιζε κομβικό ρόλο στη ζωή των Ισραηλιτών. Γύρω από τις φάσεις της είχε διαμορφωθεί το εβραϊκό ημερολόγιο ενώ λατρευόταν ως έκφανση του Θεού.
Βεβαίως, η σελήνη, μαζί με τον ήλιο, και τα άστρα για χιλιετίες έγιναν αντικείμενο παρατήρησης από ναυτικούς, βοσκούς, γεωργούς για να προβλέπουν τα καιρικά φαινόμενα, να υπολογίζουν αποστάσεις και πορείες…
Πλέον, ο άνθρωπος έχει μελετήσει, έχει φωτογραφίσει και έχει πατήσει στο φεγγάρι. Παρόλα αυτά η Επιστήμη δεν έχει καταφέρει να αποδομήσει τη γοητεία που ασκεί. Ειδικά η Πανσέληνος συνεχίζει να «μαγεύει» τον κόσμο.
Η Σελήνη. απαλλαγμένη πλέον από το ρόλο της ως αντικείμενο λατρείας, διατηρεί με τη θέση της στη λαϊκή κουλτούρα (pop culture), και συνεχίζει να είναι ένα κορυφαίο σύμβολο σύγχρονη στη λογοτεχνία, στον κινηματογράφο, στην τέχνη, στη μουσική.
Θεοί και τέρατα, ερωτευμένοι και απελπισμένοι, ονειροπόλοι ρομαντικοί και ρεαλιστές επιστήμονες, όλοι διεκδικούν λίγο από το φως της Πανσελήνου.
Η Πανσέληνος του Αυγούστου είναι η πιο «δημοφιλής» στη χώρα μας όχι μόνο λόγω της φωτεινότητας της και του μεγέθους της αλλά και επειδή συμπίπτει με περίοδο διακοπών. Οι περισσότεροι έχουμε την ευκαιρία, ίσως με λιγότερο άγχος, να δούμε το φεγγάρι σε κάποια παραλία, βουνό, δάσος, σε κάποιο τοπίο που «ταιριάζει» καλύτερα με την Πανσέληνο.
Τη νύχτα της Πανσελήνου, 126 αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικοί τόποι, μνημεία και μουσεία σε ολόκληρη τη χώρα θα υποδεχθούν τους επισκέπτες με ελεύθερη είσοδο, προσφέροντας μια ξεχωριστή εμπειρία γνωριμίας με την πολιτιστική μας κληρονομιά, κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού.
Στο πλαίσιο του εορτασμού, θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις σε 61 αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία, ενώ 65 ακόμη χώροι θα παραμείνουν ανοιχτοί για το κοινό με ελεύθερη είσοδο, από τις 19:30/20:00 έως 23:00/24:00.
Leave A Comment