Μια ιδιότυπη συνάντηση τριών καλλιτεχνών που έρχονται να συμπληρώσουν και ταυτόχρονα να ανανεώσουν τη μεγάλη έκθεση «Τέχνη – Διαγώνιος και το μουσείο που δεν έγινε» προετοιμάζεται αυτές τις μέρες στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ. 

Στη νέα έκθεση που έχει τίτλο «Μανουσάκης, Πιτέρη, Τσατσάγιας: Τρεις καλλιτέχνες από το Μουσείο που δεν έγινε» θα παρουσιαστούν ζωγραφικά έργα των τριών δημιουργών, αναδομώντας ουσιαστικά την πιο ώριμη πλευρά της τρέχουσας έκθεσης και συντελώντας σε έναν διάλογο – έκπληξη αφού διεισδύουν στο τότε και το σήμερα τολμηρά, με στοιχεία στη δημιουργική διαδικασία καλλιτεχνών της Βορείου Ελλάδος και όχι μόνο. 

Σούλα Πιτέρη, Η Φραγκογιαννού,1977, λάδι, 118,5×65 εκ. Συλλογή Σούλας Πιτέρη

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί την Τετάρτη 4 Μαρτίου, στις 19:00, από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη και τη γενική ευθύνη της έχει η Ομοτ. Καθηγήτρια ΑΠΘ και Γενική Διευθύντρια του Τελλογλείου, Αλεξάνδρα Γουλάκη Βουτυρά. Τη συνεπιμέλεια της έκθεσης έχουν οι Μιγκέλ Φ. Μπελμόντε και Ανναρέτα Τουλουμτζίδου με την υποστήριξη των επιμελητών Ραφαέλας Νίκα και του Νίκου Βιάνα.

Σύμφωνα με την κ. Γουλάκη – Βουτυρά, «στη νέα έκθεση ακούμε τη “φωνή” τριών καλλιτεχνών από την ομάδα της “Διαγωνίου”, γνωρίζουμε ένα δείγμα γραφής από τρεις διαφορετικές προσωπικότητες στα εικαστικά, τις οποίες δεν υπήρχε η δυνατότητα να πλησιάσουμε πιο κοντά στη μεγάλη έκθεση». Η ίδια επισημαίνει πως με την έκθεση «Μανουσάκης, Πιτέρη, Τσατσάγιας: Τρεις καλλιτέχνες από το Μουσείο που δεν έγινε» ανακαλύπτουμε ένα πλέγμα σχέσεων στον πνευματικό χώρο της άλλης Ελλάδας, της περιφέρειας, αλλά και τη σημασία τους στο χώρο της ελληνικής τέχνης, μιας προσφοράς που δεν πρέπει να χαθεί στη λήθη».

Μιχάλης Μανουσάκης, Αντανάκλαση, 1975, λάδι σε μουσαμά, 58×32 εκ. Συλλογή Κωνσταντίνου Μανουσάκη

Μιχάλης Μανουσάκης: η πρώτη περίοδος δημιουργίας ενός σημαντικού σύγχρονου εικαστικού και δασκάλου που βρέθηκε να κάνει τη στρατιωτική του θητεία στη Θεσσαλονίκη, στο Γ΄ Σώμα Στρατού: τον φιλοξενεί ο Α. Ζαμπέτογλου στο εργαστήρι του, του γνωρίζει τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, η πρώτη ενθάρρυνση και η αρχή μιας διαρκούς φιλίας, οι ρίζες της μετέπειτα δουλειάς του. 

Σούλα Πιτέρη: μια όμορφη νέα γυναίκα συναντά τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στα πρώτα της βήματα, την ενθαρρύνει και τη θαυμάζει, μοιράζεται μαζί του ανησυχίες ζωής. Στη δεκαετία ’70-’80 συμμετέχει σε εκθέσεις της «Διαγωνίου», η μοναδική ατομική της αποκαλύπτει τη δυναμική ματιά της, την ξεχωριστή, τολμηρή προσωπικότητα, με έργα που την τοποθετούν κοντά σε στρατευμένους καλλιτέχνες, όπως Σεμερτζίδη, Τάσσο, Κατράκη την εποχή της μεταπολίτευσης.

Μιχάλης Μανουσάκης, Πορτρέτο, 1977, λάδι, 46,2×30,2 εκ. Δωρεά Ντίνου Χριστιανόπουλου, Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης ΑΠΘ. Εκτέθηκε σε ομαδική έκθεση Θεσσαλονικέων καλλιτεχνών στη Μικρή Πινακοθήκη ΔΙΑΓΩΝΙΟ (14/11-10/12/1977)

Γιάννης Τσατσαγιάς: Ένας αυτοδίδακτος καλλιτέχνης με πορεία που εμπνέει ανθρωπιά, αντοχή, επιμονή, κατάφαση ζωής. Ηθοποιός σε μπουλούκια, μανάβης, ποιητής, φιλόσοφος, περιπτεράς, μας γνωρίζει «το βάρος της Ελαφρότητας» με μόνο εφόδιο το «μαύρο μπικ», αναπτύσσοντας με αυτό μια δεξιοτεχνική τεχνοτροπία για να υποκαταστήσει τις πρακτικές δυσκολίες διάρκειας του κάρβουνου, όταν αποδίδει με ‘φωτογραφική’ ακρίβεια θέματα που σχολιάζουν βιωματικά τον κόσμο του. Σαράντα χρόνια μετά, ένας προικισμένος νέος καλλιτέχνης από τη Δράμα, ο Γιώργος Ταξίδης, κερδίζει τον χώρο με το κάρβουνο που αναγκάστηκε να απορρίψει ο Τσατσάγιας, στην ίδια αισθητική καταγραφής αξιών και εσωτερικού θάλπους.

Γιάννης Τσατσάγιας, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, 2011, στιλό μπικ, 13,8×18,3 εκ. Συλλογή Γιάννη Τσατσάγια

Η νέα έκθεση του Τελλογλείου θα φιλοξενήσει συνολικά 48 έργα των τριών δημιουργών και θα διαρκέσει μέχρι και τις 18 Μαΐου, η οποία είναι και η Διεθνής Ημέρα Μουσείων.