Το Υπουργείο Πολιτισμού ολοκληρώνει το έργο της αποκατάστασης και της ανάδειξης του μοναδικού οχυρωματικού συνόλου της Θεσσαλονίκης, του Επταπυργίου, του Λευκού Πύργου και των βυζαντινών τειχών της πόλης, αναδεικνύοντάς τα, με σύγχρονο φωτισμό.

Τα βυζαντινά τείχη της Θεσσαλονίκης, μνημείο μείζονος ιστορικής και αρχαιολογικής σημασίας, από το 1988 περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.  

 Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις αφορούν τόσο στην ανάδειξη του Λευκού Πύργου και του Επταπυργίου, όσο και των επιμέρους τμημάτων των τειχών, καθώς και στην αναβάθμιση του υφιστάμενου φωτισμού, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο, με γνώμονα τη βελτίωση της εικόνας των μνημείων κατά τις νυχτερινές ώρες και τη διασφάλιση της λειτουργικότητας και της μακροχρόνιας συντήρησης του συστήματος. Ειδικά, ο Λευκός Πύργος, τοπόσημο της Θεσσαλονίκης, ορατός από το μεγαλύτερο μέρος του αστικού ιστού, αναδεικνύεται μέσω φωτισμού υψηλών και σύγχρονων βιοκλιματικών προδιαγραφών.

Τα βυζαντινά τείχη της Θεσσαλονίκης αποτελούν ένα από τα πιο επιβλητικά οχυρωματικά έργα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η οχύρωσή της ανάγεται στην ίδρυση της πόλης από τον Κάσσανδρο το 316 π.Χ. και εξελίχθηκε διαχρονικά μέσω αλλεπάλληλων επεμβάσεων, επεκτάσεων και επισκευών. Στη βυζαντινή περίοδο, η οχύρωση εξελίχθηκε σε περίβολο μήκους περίπου 8 χλμ., ενισχυμένο με πύργους και προτείχισμα, που κατέληγε στην Ακρόπολη. Εκεί κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή ιδρύθηκε το Επταπύργιο, το οποίο αποτελούσε το τελευταίο οχυρωματικό καταφύγιο των κατοίκων.

Επί οθωμανικής κυριαρχίας, το Επταπύργιο υπέστη εκτεταμένες μετασκευές καθώς λειτούργησε ως αμυντικό καταφύγιο και διοικητικό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως το 1989 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και στη συνέχεια αποδόθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Από την αρχική περίμετρο των περίπου 8 χλμ. των τειχών διατηρούνται σήμερα ορατά περίπου 4 χλμ., τα οποία αποτελούν ένα σύνθετο σύνολο κατασκευαστικών φάσεων, με κυρίαρχη τη διαμόρφωση της ύστερης ρωμαϊκής και πρώιμης βυζαντινής περιόδου (4ος–5ος αιώνας). Το μνημείο εξακολουθεί να δεσπόζει στο τοπίο της σύγχρονης πόλης, οριοθετώντας τον ιστορικό της πυρήνα.