Το βράδυ της 10ης έως τα ξημερώματα της 11ης Απριλίου 1826, Κυριακής των Βαϊων, γράφεται ακόμα μία ένδοξη σελίδα του αγώνα της Ανεξαρτησίας, που με την ψυχική αντοχή, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των πρωταγωνιστών της τονώνει το εθνικό φρόνημα των εξεγερμένων και τα φιλελληνικά αισθήματα της Ευρώπης: η Έξοδος του Μεσολογγίου. Τραγικός ο αριθμητικός απολογισμός των πεσόντων, ανυπολόγιστος όμως ο ηθικός της αντίκτυπος.

Σχεδόν ένα μήνα μετά, τον Μάιο του 1826, το Ναύπλιο υποδέχεται την αποδεκατισμένη φρουρά του Μεσολογγίου με κανονιοβολισμούς και επευφημίες, και η κυβέρνηση μεριμνά για την ανακούφιση των στρατιωτών. Εκεί, στις 22 Μαῒου 1826, υπογράφεται από τους οπλαρχηγούς Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα το αποδεικτικό συμμετοχής του Γεώργιου Σταύρου –μετέπειτα διοικητή για δεκαετίες της Εθνικής Τράπεζας– στην προάσπιση της πόλης, ως επικεφαλής σώματος πενήντα στρατιωτών:

«Ο Γενναίος χιλίαρχος Γεωργάκης Σταύρος είχε πλήρη τον αριθμόν των πεντήκοντα στρατιωτών εντός του Μεσολογγίου και ηγωνίζετο μετ’ αυτών μετά προθυμίας και γενναιότητος και πριν λάβη την περί στρατολογίας διαταγήν, όθεν δίδεται εις αυτόν το παρόν μαρτυρικόν […]».

Ένα μικρό τεκμήριο της ιστορικής μνήμης που, σε συσχέτιση με άλλες πηγές, λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τη γενικότερη αφήγηση.