Μπορεί το φαρμακευόμενο υποκείμενο να μιλήσει;

Η έκθεση της Νάγιας Μαγαλιού ░2░8░ ░κ░α░ψ░ά░κ░ι░α░ ░π░α░ρ░α░τ░ε░τ░α░μ░έ░ν░η░ς░ ░α░π░ο░δ░έ░σ░μ░ε░υ░σ░η░ς░,░ ░σ░κ░λ░η░ρ░ά░ επιτελεί μια δυναμική, μαξιμαλιστική συνδιαλλαγή με την φαρμακευτική αγωγή. Υπονομεύει την ψυχοφαρμακολογική εξουσία που βρίσκεται στον πυρήνα του ύστερου καπιταλισμού, ο οποίος οικειοποιείται το άφεκτ και την επιθυμία του παρόντος. Στο νεοφιλελεύθερο συγκείμενο, τα φαρμακευτικά σκευάσματα καθίστανται εμπορεύματα υψηλής αξίας, μέσω των οποίων οι ίδιες οι δομές που παράγουν προσωπική και πολιτική απόγνωση, την κεφαλαιοποιούν. Η Νάγια Μαγαλιού αντιμετωπίζει αυτή την συλλογική δυσφορία ως πανδημία, αποκαλύπτοντας την αποπολιτικοποιητική πλάνη σύμφωνα με την οποία η σύγχρονη ψυχική υγεία αποτελεί αποκλειστικά ατομικό ζήτημα, ενώ παράλληλα αντιπαρατίθεται με ειρωνεία με τον σκληρό οπτιμισμό της ίασης, της ανοσίας και της διαβεβαίωσης ότι όλα θα πάνε καλά.